كمك پا

راهنماي استفاده از عصاي زير بغل
وقتي پاي شما دچار شكستگي مي‌شود يا به زانوي خود آسيب مي‌رسانيد، مي‌توانيد از يك عصاي زير بغل استفاده كنيد. اگر تا به حال از عصا استفاده نكرده‌ايد، بايد چند ترفند كليدي براي استفاده صحيح از آن را بدانيد. بسياري از مردم قبل از اقدام به استفاده از آنها دستورالعمل درستي دريافت نمي‌كنند.

استفاده از عصاي زير بغل مستلزم استحكام و انعطاف خوب بالاتنه است. بيماراني كه يك دست يا دو پاي آسيب ديده دارند معمولاً به نوع ديگري از حمايت نياز دارند.
اگر هرگز مجبور به استفاده از عصا نشده باشيد، آنها ممكن است ساده به نظر برسند. اما موارد زيادي در استفاده ايمن و مناسب انجام مي‌شود.

عصاي زير بغل را اندازه كنيد
عصاهاي شما بايد اندازه مناسبي داشته باشند تا بتوانيد به درستي از آنها استفاده كنيد و مشكلي نداشته باشيد.

شما نبايد تصور كنيد عصاهايي كه در خانه داريد براي شما مناسب هستند: ممكن است نياز به تنظيم داشته باشند يا ممكن است به يك جفت با اندازه‌هاي متفاوت نياز داشته باشيد.

عصاها زماني كه حالت ايستاده داشته باشند و دسته‌ها در ارتفاع مچ قرار دارند، بايد حدود 2.5 تا 5.5 سانتي متري زير بغل شما باشند، به طوري كه هنگام گرفتن آرنج‌ها كمي خميده شوند.

پد و دستگيره ‌ا را بررسي كنيد
عصاها را بررسي كنيد تا مطمئن شويد كه بالشتك كافي روي زير بغل، دسته‌ها و به خصوص روي پايه‌اي كه با زمين تماس دارد، وجود دارد.

قطعات عصاي زير بغل در صورت فرسوده شدن در فروشگاه لوازم پزشكي قابل تعويض هستند. اگر بالشتك كافي نداشته باشند، به زودي درد را احساس خواهيد كرد.

بلند شدن از روي صندلي
براي بلند شدن از حالت نشسته:

هر دو عصا را در دست در سمت آسيب ديده قرار دهيد (به عنوان مثال، اگر پاي راست شما آسيب ديده است، آنها را در دست راست خود بگيريد).
با دست ديگر، تكيه گاه صندلي خود را بگيريد.
وزن خود را روي پاي آسيب نديده خود قرار دهيد و با بازوهاي خود به بالا فشار دهيد.
راه رفتن با عصا
راه رفتن با عصا:

هر دو عصا را با فاصله كمي از جلوي خود حركت دهيد (حدود نيم متر). وقتي با عصا مي‌رويد، هميشه قدم‌هاي كوتاه برداريد.
در حالي كه با دستان خود از خود حمايت مي‌كنيد، اجازه دهيد بدنتان به سمت جلو حركت كند، طوري كه انگار مي‌خواهيد روي پاي آسيب ديده پا بگذاريد.
به جاي وارد آوردن وزن روي پاي آسيب ديده، وزن خود را روي دسته‌هاي عصا قرار دهيد.
اجازه ندهيد عصا زير بغل شما را لمس كند. بدن خود را با دستان خود نگه داريد.
مواردي وجود دارد كه شما نيز بايد در نظر داشته باشيد. به عنوان مثال، عصاي زير بغل شما فضاي بيشتري را در كناره‌ها اشغال مي‌كند و به راحتي مي‌تواند به چيزها گير كند، بنابراين يك منطقه وسيع را در اطراف خود نگه داريد. علاوه بر اين، براي جلوگيري از بروز آسيب‌هاي ديگر، نكات زير را در مورد عصا در نظر بگيريد:

به جايي كه در حال راه رفتن هستيد نگاه كنيد، به پاهاي خود نگاه نكنيد.
قدم‌هاي كوتاه برداريد و اغلب استراحت كنيد.
بالاي عصاها را محكم روي پهلوها نگه داريد و از دستان خود براي جذب وزن استفاده كنيد.
بالا رفتن از پله‌ها
هنگام بالا و پايين رفتن از پله‌ها، هر بار از يك پله را طي كنيد و در هر پله استراحت كنيد.

شما چند گزينه براي استفاده از عصا در راه پله داريد. شما مي‌توانيد:
نزديك پله بايستيد و عصاها را در سطح زمين قرار دهيد.
با وزنتان روي عصا، پاي آسيب نديده را به سمت پله بياوريد.
سپس عصاها را تا سطح پله بالا بياوريد.
اين كار را براي هر مرحله تكرار كنيد.
اگر نرده‌اي وجود دارد، مي‌توانيد از اين روش جايگزين استفاده كنيد:

هر دو عصا را زير يك بازو نگه داريد.
با دست ديگر نرده را بگيريد.
با پاي آسيب نديده هدايت كنيد.
پايين رفتن از پله‌ها
نحوه پايين آمدن از پله‌ها با عصا بستگي به اين دارد كه آيا مي‌توانيد يا نمي‌توانيد مقداري وزن را روي پاي آسيب ديده خود تحمل كنيد.

اگر به آن وزن اضافه نمي‌كنيد:

پاي آسيب ديده را در جلو نگه داريد.
اول پاي سالم خود از پله پايين بياوريد.
حتماً با عصاهايي كه جلوي خود در پله پاييني بعدي نگه داشته‌ايد، خود را نگه داريد يا در حالي كه عصاها را در دست ديگر گرفته‌ايد، از يك طرف نرده استفاده كنيد.
ممكن است لازم باشد كه در ابتدا كسي به شما كمك كند، به خصوص اگر قدرت بالايي در بالاتنه نداريد.
اگر ارائه‌دهنده مراقبت‌هاي بهداشتي شما بگويد كه مي‌توانيد براي مدت كوتاهي وزن پاي آسيب‌ديده را تحمل كنيد:

عصاها را روي پله پايين بعدي قرار دهيد.
با پاي آسيب ديده پايين بياييد.
سپس به سرعت پاي سالم را پايين بياوريد.
قدم به قدم كار را پيش ببريد.
هشدار: خطر آسيب به زير بغل

مهم است كه اجازه ندهيد زير بغلتان روي عصا قرار بگيرد، حتي زماني كه در حال استراحت هستيد. اينكه اجازه بدهيد وزن شما روي زير بغل قرار بگيرد، آسيب جدي به اعصاب و ماهيچه‌هاي زير بغل شما وارد مي‌كند.

منبع:
ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/10-%d9%86%da%a9%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%81%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%b5%d8%ad%db%8c%d8%ad-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d8%b5%d8%a7%db%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1-%d8%a8%d8%ba%d9%84/

چگونه ويلچر را باز و بسته مي‌كنيد؟
يكي از سخت‌ترين كارهايي كه در بيمارستان ها يا در توانبخشي بيمارستان ها انجام مي‌شود، باز يا بسته كردن ويلچر است، به خصوص اگر تجربه زيادي با ويلچر نداريد. در صورت نياز به كمك براي باز كردن و بستن ويلچر يا صندلي انتقال خود، فيزيوتراپ شما منبع بسيار خوبي براي تماس با پزشك متخصص و آگاه است.

صندلي‌چرخدار وسيله‌اي است كه توسط افرادي استفاده مي‌شود كه به دليل آسيب يا بيماري قادر به راه رفتن نيستند. اگر ضايعه نخاعي يا سكته مغزي داشته‌ايد، ممكن است بي حسي يا ضعف داشته باشيد و به يك صندلي چرخدار براي كمك به حركت در جامعه نياز داشته باشيد. جراحي پا يا زانو يا شكستگي ساق پا نيز ممكن است نياز به استفاده از ويلچر داشته باشد.

انواع ويلچر
يك صندلي‌چرخدار از يك ويلچر با چهار چرخ متصل تشكيل شده‌ است. چرخ‌هاي سمت عقب معمولا بزرگتر هستند و داراي رينگ‌هايي هستند كه مي‌توانيد ويلچررا به جلو يا عقب هل دهيد و بچرخانيد. ويلچر انواع مختلفي دارد. ويلچرهاي برقي از جمله ويلچرهايي هستند كه مي‌توانيد با موتور و كنترلي آنها را به حركت درآوريد. شما از يك دسته كنترلي براي كمك به هدايت، استارت و توقف صندلي استفاده مي‌كنيد. اين نوع ويلچرها معمولاً به دليل باتري كه ويلچر را تغذيه مي‌كند، بسيار گران هستند.

ويلچر دستي ويلچري است كه با بازوهاي خود چرخ آن را فشار مي‌دهيد. فرد ديگري نيز مي‌تواند با دسته‌هاي پشت ويلچربه هل دادن صندلي چرخ دار كمك كند. بسياري از ويلچرهاي دستي مي‌توانند تا شوند تا حمل و نقل و نگهداري آنها آسان شود.

قطعات متحرك زيادي روي صندلي‌چرخ‌دار وجود دارد، بنابراين تا كردن و باز كردن صندلي‌چرخدار مي‌تواند چالش برانگيز باشد. با پيروي از اين دستورالعمل‌هاي اوليه، تا كردن و باز كردن ويلچر بسيار راحت خواهد بود.

به خاطر داشته باشيد كه همه ويلچرها شبيه هم نيستند و دستورالعمل‌هاي زير بايد براي اكثر ويلچرهاي تاشو مفيد باشد. صندلي چرخ دار شما ممكن است متفاوت باشد، بنابراين اگر براي تا كردن يا باز كردن آن مشكل داريد، لطفاً براي كمك با ارائه دهنده مراقبت هاي بهداشتي يا فيزيوتراپ خود مشورت كنيد.

باز و بسته كردن صندلي چرخدار
براي باز كردن صندلي چرخدار:

1. ويلچرخود را روي يك سطح صاف و محكم قرار دهيد.
2. مطمئن شويد كه ترمزها قفل هستند. وقتي مي‌خواهيد ويلچرتان را باز كنيد، نمي‌خواهيد ويلچرتان از شما دور شود. معمولاً جلوي هر چرخ عقب اهرم هاي كوچكي وجود دارد كه براي قفل كردن چرخ‌ها درگير مي‌شوند.
3. ويلچررا با يك دست در جلو و يك دست در عقب بگيريد.
4. به آرامي وسط صندلي را به سمت پايين فشار دهيد. پهلوها و چرخ‌هاي صندلي چرخدار بايد از يكديگر دور شوند.
5.تا انتها فشار دهيد تا صندلي كاملاً باز شود.
6. ويلچرشما اكنون آماده استفاده است. قبل از اينكه بخواهيد روي صندلي چرخدار خود بنشينيد، مطمئن شويد كه ترمزها قفل هستند.

براي بستن يا تا كردن صندلي چرخدار:

1. مطمئن شويد كه ترمز روي صندلي چرخدار اعمال شده‌است.
2. جلوي صندلي‌چرخدار بايستيد و با يك دست در جلو و يك دست در پشت صندلي را بگيريد.
3. به آرامي روي ويلچربلند شويد. ويلچربايد از وسط تا شود و چرخ ها بايد به هم نزديك شوند.
4. صندلي را به طور كامل از وسط بالا بياوريد. ويلچر تا شده و آماده حمل و نقل يا نگهداري مي‌شود.

اگر در مورد باز كردن يا بستن ويلچرچرخدار خود سؤالي داريد، ممكن است بخواهيد با فيزيوتراپ خود تماس بگيريد.

سخني از ايران بهكار
اگر  با كاركرد يك ويلچر ناآشنا باشيد، يك ويلچر تاشو دستي مي‌تواند مانند يك وسيله كمكي دشوار به نظر برسد. طبيعي است كه در مورد باز و بسته كردن ويلچر كمي مضطرب شويد، به خصوص اگر تجربه محدودي در انجام اين كار داشته باشيد. با پيروي از اين دستورالعمل‌ها ، مي‌توانيد مطمئن باشيد كه ويلچر آنچنان وسيله پيچيده‌اي نيست.

منبع: ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d9%86%d8%ad%d9%88%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2-%d9%88-%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%87-%da%a9%d8%b1%d8%af%d9%86-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

انواع، اطلاعات و نظرات در مورد ويلچر

در اين مقاله اطلاعاتي در مورد انواع ويلچرها، بررسي، خريد و يافتن ويلچر مناسب متناسب با نياز فردي يك فرد معلول را ارائه مي‌دهيم.

ويلچرهاي برقي توسط يك موتور و باتري به حركت در مي‌آيند. آنها بسيار پيچيده هستند. اين دستگاه توسط دكمه‌هاي فشاري كار مي‌كند. برخي از ويلچرهاي برقي از فناوري پيشرفته استفاده مي‌كنند و مي‌توانند از طبقه بالا بروند، روي سنگريزه حركت كنند و حتي براي دسترسي به قفسه‌هاي بلند بالا بيايند.
ويلچر به افراد كمك مي‌كند تا متحرك‌تر و مستقل‌تر شوند. بسياري از انواع مختلف صندلي چرخدار به دلايل مختلف مورد استفاده قرار مي‌گيرند. درك محدوديت‌ها و عملكرد ايمن هر ويلچري كه انتخاب مي‌كنيد مهم است.

اطلاعات اساسي
ويلچر به عنوان صندلي مجهز به چرخ تعريف مي‌شود. اين دستگاه در انواع مختلف عرضه مي‌شود، كه امكان پيش‌رانش دستي توسط سرنشيني كه چرخ‌هاي عقب را به صورت دستي مي‌چرخاند، يا نيروي محركه الكتريكي توسط موتورها را فراهم مي‌كند. اغلب در پشت صندلي دستگيره‌هايي وجود دارد كه به افراد مختلف اجازه هل دادن مي‌دهد. ويلچر توسط افرادي استفاده مي‌شود كه به دليل بيماري، آسيب يا ناتواني، راه رفتن براي آنها دشوار يا غيرممكن است.

افرادي كه در نشستن و راه رفتن مشكل دارند اغلب از صندلي چرخدار استفاده مي‌كنند. يك ويلچر دستي ساده يا پايه داراي يك صندلي، تكيه گاه پا و چهار چرخ است: دو چرخ در جلو و دو چرخ بزرگ در عقب. دو چرخ بزرگتر در عقب معمولاً داراي رينگ‌هاي دستي هستند. دو دايره فلزي يا پلاستيكي به ضخامت تقريباً 3/4 اينچ.

قديمي‌ترين اسناد مربوط به صندلي چرخ‌دار، كتيبه‌اي بود كه بر روي تخته سنگي در چين و تخت كودكي كه در ديواره‌اي روي يك گلدان يوناني به تصوير كشيده شده بود. قدمت هر دو به قرن پنجم قبل از ميلاد برمي‌گردد. اولين سوابق استفاده از صندلي‌هاي چرخدار براي حمل و نقل معلولان به سه قرن بعد در چين مربوط مي‌شود. چيني‌ها از چرخ دستي اختراع شده خود براي جابجايي افراد و همچنين اجسام سنگين استفاده مي‌كردند. تمايزي بين اين دو كاركرد تا چند صد سال ديگر، در حدود سال 525 پس از ميلاد مسيح، زماني كه تصاوير صندلي‌هاي چرخدار كه به طور خاص براي حمل افراد ساخته شده بودند در هنر چيني ظاهر شدند، انجام نشد.

ويلچر به افراد كمك مي‌كند تا متحرك‌تر و مستقل‌تر شوند. انواع مختلفي از ويلچر وجود دارد كه به دلايل مختلف مورد استفاده قرار مي‌گيرد. درك محدوديت‌ها و عملكرد ايمن هر ويلچري كه انتخاب مي‌كنيد مهم است.

اندازه صندلي (عرض و عمق)، ارتفاع صندلي تا كف، زيرپايي يا تكيه پا، پايه‌هاي چرخدار جلو، پشتي قابل تنظيم، كنترل‌ها و بسياري از ويژگي‌هاي ديگر را مي‌توان بر روي بسياري از مدل‌هاي پايه سفارشي كرد يا به آن اضافه كرد، در حالي كه برخي كاربران، اغلب آنهايي كه نيازهاي تخصصي دارند، ممكن است صندلي چرخدار سفارشي داشته باشند.

انواع ويلچر
ويلچرهاي دستي

ويلچر دستي ويلچري است كه توسط كاربر به حركت در مي‌آيد. معمولاً با هل دادن ميله‌هاي گردي كه چرخ‌ها را احاطه كرده‌اند حركت مي‌كند. اين ويلچر داراي دسته‌هايي در قسمت پشتي نيز مي‌باشد كه مي‌توان آن را توسط شخص ديگري هل داد. نگهداري از ويلچر دستي آسان است، سبك وزن است و خريد آن كم هزينه تر است.

ويلچر برقي

ويلچر برقي توسط يك موتور و باتري به حركت در مي‌آيد كه بسيار پيچيده هستند. آنها با جوي استيك يا دكمه‌هاي فشاري كار مي‌كنند.  بيايند. ويلچرهاي برقي براي پشتيباني از موتور و باتري نياز به بدنه محكمي دارند، بنابراين بسيار سنگين و همچنين پرهزينه هستند.

ويلچر ورزشي

همانطور كه از نام آن پيداست، ويلچرهاي ورزشي براي انجام ورزش طراحي شده‌اند. اين دستگاه‌ها بسيار سبك وزن هستند و در عين حال بسيار پايدار هستند. اغلب براي تنيس، بسكتبال با ويلچر و ماراتن استفاده مي‌شوند.

ويلچر فوتبال و پاور فوتبال

ورزش جديدي براي استفاده كنندگان از ويلچر برقي ساخته شده‌است به نام فوتبال با صندلي برقي يا پاور فوتبال. اين تنها ورزش تيمي رقابتي براي كاربران صندلي چرخدار برقي است.

ويلچرهاي ايستاده

صندلي چرخدار ايستاده ويلچري است كه كاربر را در حالت ايستاده پشتيباني مي‌كند. آنها را مي‌توان هم به عنوان ويلچر و هم به عنوان يك قاب ايستاده استفاده كرد و به كاربر اجازه مي‌دهد روي صندلي چرخدار بنشيند يا بايستد. آنها با يك پمپ هيدروليك يا كمك برقي از حالت نشسته به ايستاده حركت مي‌كنند.

ويلچرهاي كودكان به دو صورت دستي و برقي هستند. اين دستگاه‌ها فقط نسخه‌هاي كوچكتر ويلچرهاي بزرگتر بزرگسالان هستند كه معمولاً قابل تنظيم هستند، بنابراين مي‌توانند همراه با كودك رشد كنند و با رشد كودك، وزن و حجم بيشتري را در خود جاي دهند.

ويلچر ساحلي

به كاربران اجازه دهيد وارد آب شوند و تحرك بهتري در شن و ماسه داشته باشند. مدل‌هاي متعددي موجود است. در بسياري از كشورهاي اروپايي كه گردشگري خوبي دارد، بسياري از سواحل با ويلچر قابل دسترسي هستند و اين نوع ويلچرها را به صورت رايگان در اختيار مشتريان قرار مي‌دهند.

ويلچرهاي سه چرخ

ويلچرهاي سه چرخ مفهوم جديدي نيستند و اغلب در طراحي ويلچرهاي مسابقه‌اي، ويلچرهاي تنيس و ساير ورزشها و همچنين ويلچرهاي همه منظوره روزمره استفاده شده‌ است. اين ويلچرها نسبت به ويلچرهاي چهارچرخ پايدارتر و قابل مانور در زمين هاي ناهموار هستند.

پيشرفت‌هاي تكنولوژيكي اخير به آرامي فناوري صندلي چرخدار و EPW را بهبود مي‌بخشد. برخي از صندلي‌هاي چرخدار مانند iBOT از فناوري ژيروسكوپي و ساير پيشرفت‌ها بهره مي‌برند كه صندلي را قادر مي‌سازد تا تعادل داشته باشد و تنها روي دو چرخ از چهار چرخ خود بر روي برخي سطوح حركت كند، بنابراين كاربر را تا ارتفاعي قابل مقايسه با يك فرد ايستاده بالا مي‌برد. با كمك‌هاي موتوري براي صندلي‌هاي دستي كه در دسترس و پيشرفته‌تر مي‌شوند، آن‌ها همچنين مي‌توانند از پله‌نوردي و ويژگي‌هاي چهار چرخ متحرك استفاده كنند.

ويلچر سگ

بله، دستگاهي به نام ويلچر براي سگ وجود دارد. آنها براي كمك به سگ‌هاي معلول و آسيب ديده ايجاد شدند تا تحرك خود را بازيابند. بسياري از اوقات، مشكل جابجايي مفصل ران يا آسيب نخاعي است كه سگ را بدون كنترل بر روي پاهاي عقب خود مي‌گذارد. ويلچر سگ روي پاهاي عقب قرار مي‌گيرد و روي زمين مي‌چرخد و سگ با پاهاي جلويي خود به جلو حركت مي‌كند. اين به سگ كمك مي‌كند تا تحرك خود را دوباره به دست آورد و زندگي شاد و سالمي داشته باشد.

هر زمان كه براي خريد ويلچر در بازار هستيد، مهم نيست كه دنبال چه نوع ويلچري هستيد، بهتر است كه آنها را كمي با هم مقايسه كنيد.

ويلچرهاي مختلف با قابليت‌هاي متفاوت و قيمت‌هاي متفاوت نيز عرضه مي‌شوند. شما مي‌خواهيد مطمئن شويد كه بهترين ويلچر را براي شخصي كه از آن استفاده مي كند، خواهيد داشت.

منبع: ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a7%d9%86%d9%88%d8%a7%d8%b9-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

حداقل عرض درب براي دسترسي ويلچر چقدر است؟
در مورد راه پله‌ها، گوشه‌هاي تنگ، شيب‌ها و درها فكر بسيار كمي شده‌است. اما آن دسته از افرادي كه تحرك كمتري دارند، مانند كاربران ويلچر، خود را با هر يك از درها كه گويي يك مانع جديد هستند، وفق مي‌دهند. بنابراين اطلاع داشتن از اندازه‌ها مفيد است.

استانداردهاي ناتواني ADA ايجاب مي‌كند كه حداقل عرض درب براي دسترسي به صندلي چرخدار 32 اينچ كه تقريبا 81.30 سانتي متر است، باشد. اين حداقل عرض درگاه براي دسترسي به صندلي چرخدار در نظر گرفته مي‌شود و به طور كلي يك عدد "ايمن" براي اكثر ويلچرهاي موجود در بازار است.

با وجود اين، در حالي كه اين واقعيت دارد كه جهان براي كاربران ويلچر در دسترس‌تر مي‌شود، اما هنوز مكان‌هاي زيادي وجود دارد كه رفتن به آنها دشوار است. استانداردهاي ADA در همه جا اجباري نيستند (اگرچه دلايل زيادي وجود دارد كه بايد باشند). اميدواريم در چند سال آينده، دولت اين موضوع را در اولويت قرار دهد و قوانيني را براي اطمينان از دسترسي كامل به همه ورودي‌هاي عمومي، وضع كند.

اگر ورودي‌هاي كسب و كار شما غيرقابل دسترس است چه بايد كرد؟
اگر صاحب كسب‌وكار هستيد، بسته به جايي كه در آن فعاليت مي‌كنيد، ممكن است از نظر قانوني مسئول ارائه درگاه‌هاي كاملاً قابل دسترسي 81.30 سانتي متري يا بيشتر باشيد. حتي اگر هيچ الزام قانوني وجود نداشته باشد، مطمئناً يك ملاحظات اخلاقي وجود دارد. در اين سناريو، هيچ نياز يا دليلي براي صبر كردن تا معرفي عرض ويلچر اجباري وجود ندارد. مي‌توانيد در هر زماني ساختار ملك خود را تغيير دهيد تا آن را براي ويلچر يا صندلي چرخدار در دسترس قرار دهيد.

عرض بهينه براي ورودي با صندلي چرخدار عرض 81.30 سانتي متر يا بالاتر است. بسياري از درهاي قديمي عرض بسيار باريك‌تري دارند. در حالي كه كمتر از 81.30 سانتي مترممكن است براي يك ويلچر باريك به اندازه كافي عريض باشد، براي كساني كه ابعاد ويلچرشان بزرگتر است، مشكل ايجاد مي‌كند.

اگر درهاي محل كار شما خيلي باريك است، آنها را در بازسازي ديوارها با وسايل توانبخشي تطبيق دهيد. در حالي كه اين كار ممكن است نياز به كارهاي ساختماني داشته باشد، كار نسبتاً ساده‌اي است. اگرچه در برخي موارد سيم كشي داخلي و سوئيچ‌هايي كه در كنار ورودي‌ها قرار دارند نيز ممكن است نياز به جابجايي داشته باشند.

مطالعه بيشتر:

نحوه باز و بسته كردن ويلچر

ساخت درهاي مناسب با ويلچر در خانه شما
اگر در خانه‌اي با ورودي‌هاي غيرقابل دسترس و كوچك زندگي مي‌كنيد، مي‌توانيد براي كاهش هزينه‌هاي بازسازي براي كمك هزينه دولتي درخواست دهيد. كمك هزينه مسكن ويژه طرحي است كه به افراد معلول كمك مي‌كند تا هزينه بازسازي اساسي خانه خود را بپردازند.

هنگام بازسازي، فراموش نكنيد كه راهروهاي اتصال و راهروهاي ورودي را در نظر بگيريد. به عنوان مثال، اگر يك پيچ تند براي عبور از ورودي وجود داشته باشد، ممكن است براي استفاده راحت، از عرض درب حتي بيشتر از حداقل چيزي كه انتظار داريد نياز باشد.

چرا به جاي آن ويلچر باريك‌تر نخريد؟
اگر در خانه‌اي با درهاي باريك و كوچك زندگي مي‌كنيد اما نمي‌توانيد هزينه‌هاي بازسازي را بپردازيد يا اختيار انجام تغييرات لازم را نداريد، ممكن است ارزش آن را داشته باشد كه در عوض روي يك صندلي چرخدار باريك يا يك صندلي انتقال سرمايه‌گذاري كنيد. عرض كلي برخي از صندلي‌هاي موجود در بازار به 20 اينچ، يعني 50.8 سانتي متر مي‌رسد.

عرض ساير انواع صندلي چرخدار ويژه كودكان به عرض 14 اينچ، يعني 35.56 سانتي متر مي‌رسد! در اين اندازه، مي‌توانيد از ورودي كمتر از 24 اينچ عبور كنيد. با يك صندلي باريك، ميزان فاصله مورد نياز براي عبور از يك درب بسيار كمتر از يك صندلي چرخدار سايز كامل است.

اينكه آيا بايد روي يك ويلچر باريك سرمايه گذاري كنيد يا نه، به عوامل مختلفي بستگي دارد. آيا خانه شما براي كار با ويلچر مناسب است؟ آيا مكان‌هايي وجود دارد كه نمي‌توانيد به راحتي با يك ويلچر سايز كامل از آنها عبور كنيد و آيا اين كار فعاليت‌هاي روزانه شما را محدود مي‌كند؟ آيا شهري كه در آن زندگي مي‌كنيد عرض درگاه ADA را اجباري مي‌كند؟ اگر نه، آيا مي‌توانيد هنگام حركت در خارج از خانه خود براحتي با يك ويلچر يا صندلي چرخدار باريك كار كنيد؟

شايان ذكر است كه بسياري از ويلچرهاي باريك براي كار كردن به سطحي از تحرك نياز دارند. آنها ممكن است براي كساني كه تحرك كم دارند يا بدون تحرك هستند يا افرادي كه به مراقبت شبانه روزي وابسته هستند مناسب نباشند. اما اگر مي‌توانيد از يك صندلي باريك استفاده كنيد، هزينه خريد آن را در مقايسه با هزينه بازسازي ملك در نظر بگيريد. آيا در دراز مدت، ارزش صرف هزينه زياد براي تغييرات در ساختمان را دارد يا يك ويلچر باريك و كوچكتر راه حل مناسبي است؟

منبع:
ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d8%ad%d8%af%d8%a7%d9%82%d9%84-%d8%b9%d8%b1%d8%b6-%d8%af%d8%b1%d8%a8-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

كاردكردهاي منحصر بفرد در سفارشي سازي ويلچر
سفارشي‌ سازي صندلي‌هاي چرخدار متناسب با نيازهاي خاص مي‌تواند شامل اصلاح طرح‌هاي استاندارد يا ايجاد يك طرح كاملا منحصر به فرد در ويلچر باشد كه بتواند كارايي و راحتي خاصي براي فرد بوجود بياورد.

صدها سال است كه ويلچر وجود داشته است، اما ويلچرهاي اوليه فقط براي كمك به يك فرد ناتوان در حركت از نقطه A به نقطه B طراحي شده بودند.

با پيشرفت جامعه و ادغام افراد ناتوان، نقش ويلچر نيز تغيير كرد.

امروزه ويلچرها نه تنها وسيله‌اي براي حمل و نقل، بلكه به عنوان راهي براي بيان شخصيت خود به كاربران در نظر گرفته مي‌شوند. كاربران مي‌توانند صندلي‌هاي چرخدار فوق‌سبك با كارايي بالا و با كيفيت بالا و همچنين لوازم جانبي را پيدا كنند كه به آنها امكان مي‌دهد ظاهر و استايل خود را شخصي‌سازي كنند. حركت از كاربرد به فرديت در اين مقاله مورد بحث قرار گرفته‌است.

ويلچر مدرن در اواخر قرن نوزدهم تا اوايل قرن بيستم با ظهور رينگ‌هاي فشاري براي خود رانش و تسمه‌هايي براي صندلي و پشتي شكل گرفت. قرن بيستم شاهد توسعه سريع ويلچرها بود، از اولين ويلچر موتوري گرفته تا اولين ويلچر تاشو، تا ويلچرهاي سبك و ورزشي.

در دو دهه اخير، پيشرفت در ويلچر مدرن شتاب گرفته‌است. آنها سبك‌تر هستند و عملكرد بهتري نسبت به قبل دارند.

در حال حاضر امكانات زيادي براي بهبود سواري وجود دارد، از سيستم‌هاي تعليق كه به حذف لرزش‌ها و تكان‌ها كمك مي‌كنند، تا فريم‌هاي بسيار سبك كه عملكرد بهتري را امكان‌پذير مي‌كنند، تا طراحي‌هاي خاص براي هر نياز و سليقه. روند اخير به سمت سفارشي سازي است.

صندلي‌هاي چرخدار سفارشي اكنون به دلايل زيادي درخواست مي‌شوند، از جمله:

• متناسب با نيازهاي فيزيكي خاص
• بهبود يا ارائه عملكرد ويژه
• بيان سبك و تصوير

سفارشي‌سازي ويلچر متناسب با نيازهاي خاص كاربر مي‌تواند شامل تغييرات ساده در طرح‌هاي استاندارد يا ايجاد يك طرح كاملاً منحصربه‌فرد باشد. مادري را تصور كنيد كه دچار قطع عضو سه گانه شده‌است. او چگونه خود و نوزادش را حركت خواهد داد؟ اكنون مي‌توان ويلچرهاي ويژه‌اي براي كمك به او طراحي كرد. به عنوان مثال، كاربر با دست قطع شده مي‌تواند از يك چرخ مخصوص استفاده كند كه داراي دو لبه دستي است تا امكان كنترل هر دو چرخ با يك دست را فراهم كند.

همچنين مي‌توان ويلچر را طوري تغيير داد كه در جلو كشيده شود و صندلي كودك به صندلي چرخدار جلوي مادر متصل شود. نمونه‌هاي ديگر ممكن است شامل طراحي صندلي‌هاي چرخدار خيلي بلند يا خيلي كوتاه براي كاربران خيلي بلند يا كوچك يا صندلي‌هاي چرخدار تقويت‌شده براي كاربران سنگين وزن يا دستگاه‌هاي تخصصي براي كاربراني باشد كه كنترل موتور يا عملكرد محدودي دارند. ويلچرهاي سفارشي در حال حاضر به طور مرتب طراحي مي‌شوند تا تقريباً هر نياز خاصي را برآورده كنند.

شخصي سازي ويلچر براي عملكرد، اغلب براي ورزشكاران يا كاربران بسيار فعال مورد نياز است.
تنيس بازان مي‌توانند الزامات ويژه‌اي مانند وضعيت نشستن با شيب معكوس داشته باشند كه در آن پشتي صندلي بالاتر از جلو باشد تا قدرت بيشتري در حركات بازو و بدن ايجاد كند. بازيكنان راگبي به ويلچرهايي با طراحي ويژه نياز دارند كه بدون آسيب رساندن به ويلچر يا سرنشين، ضربه بسيار سختي را متحمل شوند.

سفارشي سازي براي عملكرد فقط براي ورزشكاران نيست ، بلكه مي‌تواند راحتي را براي كاربران روزمره و معمولي نيز بهبود بخشد.

فريم‌ها را مي‌توان به صورت سفارشي طراحي كرد تا مانند يك دستكش متناسب با بدن فرد باشد. همچنين، ويلچرهاي سفارشي سبكتر هستند و معمولا عملكرد بهتري دارند. بيشتر صندلي‌هاي چرخدار توليد انبوه با استفاده از براكت‌هاي قابل تنظيم براي نگه‌داشتن قاب در كنار هم ساخته مي‌شوند تا ويلچر پيش‌ساخته بتواند متناسب با اندازه‌ها و نيازهاي افراد مختلف تنظيم شود.

با اين حال، اين براكت‌ها وزن ايجاد مي‌كنند. ويلچرهاي سفارشي به گونه‌اي ساخته مي‌شوند كه متناسب با فردي باشد كه براي آن ساخته شده‌اند. به جاي استفاده از براكت‌هاي قابل تنظيم، قطعات ويلچر به هم جوش داده مي‌شوند. اين بدان معني است كه ويلچر به هيچ وجه قابل تنظيم نيست، بنابراين بايد توسط يك متخصص با تجربه به درستي طراحي شود.

با اين حال، از آنجايي كه جوش‌ها سبكتر از براكت‌ها هستند، صندلي‌هاي چرخدار سفارشي به طور قابل توجهي سبك‌تر هستند. آنها همچنين معمولا عملكرد بهتري دارند زيرا انرژي ناشي از فشار ممكن است در حركت‌هاي كوچك درون براكت‌ها از بين برود.

سفارشي سازي همچنين مي‌تواند ظاهر و استايل ويلچر را منحصربفرد كند. لوازم جانبي را مي‌توان براي تكميل ظاهر خريداري كرد.

پيشرفت‌هاي فناوري كمكي، مانند پيشرفت اخير در طراحي ويلچر، ادغام افراد ناتوان در جامعه را آسان‌تر مي‌كند. اما حتي با وجود فناوري جديد، كاربران نمي‌توانند بدون دسترسي عمومي و بودجه براي خريد فناوري جديد يكپارچه شوند.

اگر دولت رمپ‌ها، درهاي ويژه و ساير زيرساخت‌ها را براي دسترسي به فضاهاي عمومي، حمل و نقل، پياده روها و جاده‌ها فراهم نكند، بهترين ويلچر جهان به يك معلول كمكي نمي‌كند كه حركت كند.

منبع:
 ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d8%b3%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b4%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

اطلاعاتي در مورد انواع ويلچرهاي برقي
ويلچر برقي چهار چرخ يا شش چرخ و غير تاشو هستند، با اين حال، برخي از طرح‌هاي تاشو وجود دارد، و طرح‌هاي ديگر ممكن است تا حدي قابليت جداسازي جزئي براي حمل و نقل را داشته باشند.

چهار سبك كلي از سيستم‌هاي محرك ويلچرهاي برقي داراي چرخ محرك جلو، مركزي يا عقب و تمام چرخ متحرك هستند. كاربر معمولاً سرعت و جهت را با استفاده از جوي استيك روي يك كنترلر كنترل مي‌كند. در صورت عدم هماهنگي يا عدم استفاده از دستها يا انگشتان، مي‌توان از بسياري از دستگاه‌هاي ورودي ديگر استفاده كرد.

اطلاعات ضروري
ويلچر موتوري يا ويلچر برقي به عنوان ويلچري تعريف مي‌شود كه با استفاده از موتور الكتريكي به جاي نيروي دستي حركت مي‌كند . ويلچرهاي موتوردار براي كساني مفيد است كه نمي‌توانند ويلچر دستي را به حركت درآورند ، يا براي افرادي كه ممكن است نياز به استفاده از ويلچر براي مسافت‌ها يا سطوحي داشته باشند كه در ويلچر دستي خسته كننده‌است ، مفيد و بهتر است.

همچنين ممكن است نه تنها براي افرادي كه داراي اختلالات حركتي هستند، بلكه براي افرادي كه داراي شرايط قلبي عروقي و مبتني بر خستگي هستند نيز استفاده شوند. گفته مي‌شود ويلچر برقي توسط جورج كلاين كه براي شوراي ملي تحقيقات كانادا كار مي‌كرد، براي كمك به جانبازان مجروح در طول جنگ جهاني دوم اختراع شد.

ويلچرهاي برقي معمولاً چهار چرخ يا شش چرخه و غير تاشو هستند، با اين حال برخي از طرح‌هاي تاشو وجود دارد و ساير طرح‌ها ممكن است توانايي جداسازي جزئي براي حمل و نقل را داشته باشند. چهار سبك كلي از سيستم‌هاي محرك ويلچرهاي برقي وجود دارد: ديفرانسيل جلو، وسط يا عقب و چهار چرخ محرك.

ويلچرهاي برقي معمولاً تا حدودي بزرگ‌تر ازويلچرهاي معمولي هستند. ويلچر برقي ديفرانسيل وسط، در جلو و در عقب شش چرخ دارند.

يك ويلچر برقي مي‌تواند توسط شخصي كه شايد به دليل شرايط ناتوان كننده بازو، دست، شانه يا ساير شرايط ناتوان كننده عمومي تر، براي رانندگي با اسكوتر حركتي، و قدرت ساق پا براي به حركت درآوردن صندلي دستي كه پاهاي آنها مهارت يا تحرك ندارد، را ندارد.

ويلچرهاي برقي مي‌توانند عملكردهاي مختلفي مانند تغيير شيب و ارتفاع صندلي، تكيه گاه، بالا آوردن پاها و ساير عملكردهاي مفيد يا ضروري براي سلامتي و عملكرد را ارائه دهند. كاربر ويلچر برقي همچنين ممكن است شرايط ويژه‌اي براي صندلي يا استراحت دست و پا داشته باشد كه توسط صندلي برقي ارائه مي‌شود.

فناوري مورد استفاده در ويلچرهاي برقي مشابه اسكوترهاي متحرك است و برخي از توليدكنندگان ويلچرهاي برقي مدل‌هايي را ارائه مي‌دهند كه بيشتر شبيه يك اسكوتر حركتي است تا يك ويلچر سنتي.

امروز سه سبك كلي از ويلچرهاي برقي (EPW) را خواهيد ديد. هر سبك از ويلچر داراي ويژگي‌هاي هندلينگ خاصي است. EPW ها نيز بر اساس نوع صندلي تقسيم مي‌شوند. برخي از مدل‌ها شبيه صندلي‌هاي دستي، با صندلي و قاب سبك زنجير هستند، در حالي كه برخي ديگر مانند صندلي‌هاي خودرو، صندلي «كاپيتان» دارند.

EPW ها طيف وسيعي را از مدل‌هاي كوچك و قابل حمل، كه مي‌توانند تا يا از هم جدا شوند، تا صندلي‌هاي بزرگ و سنگين با امكانات كامل (كه اغلب به آن‌ها صندلي‌هاي «توانبخشي» مي‌گويند، اجرا مي‌كنند.

كاربر معمولاً سرعت و جهت را با استفاده از جوي استيك روي يك كنترلر كنترل مي‌كند. در صورت عدم هماهنگي يا عدم استفاده از دست‌ها يا انگشتان، مي توان از بسياري از دستگاه هاي ورودي ديگر استفاده كرد.
ويلچرهاي برقي معمولاً توسط يك جوي استيك روي تكيه‌گاه كنترل مي‌شوند كه مي‌توان آن را بر روي هر دسته براي استفاده دست چپ يا راست‌ نصب كرد. تكيه گاه بازو را معمولاً مي‌توان از مسير خارج كرد تا كاربر بتواند مثلاً به ميز يا نيمكت نزديك شود.

اگر كنترل جوي استيك براي نيازهاي كاربر مناسب نيست، روش‌هاي ديگري براي كار كردن با ويلچر برقي وجود دارد، از جمله كنترل سر، لوله كشيدن و دميدن هوا، كنترل نوك انگشت يا كنترل پا براي افرادي كه ضايعات نخاعي C2-C3 يا آسيب‌هاي سر دارند. (كاربر به لوله‌اي كه در نزديكي دهان قرار دارد مي‌دمد كه حركت صندلي را كنترل مي‌كند).

يك صندلي برقي يا ويلچر برقي مي‌تواند استقلال و آزادي را براي كساني كه در حال حاضر به ديگران متكي هستند به ارمغان بياورد. هنگامي كه تصميم به انتخاب يك ويلچر برقي به جاي اسكوتر حركتي يا ويلچر گرفتيد، هنوز انتخاب‌هاي زيادي وجود دارد كه بايد انجام دهيد. از جمله قيمت، سبك و اندازه ويلچر برقي، قابل حمل بودن و ميزان فاصله بين شارژ.

به طور سنتي، ويلچرهاي برقي براي حمل و نقل طراحي نشده بودند، و بنابراين جدا كردن آنها بسيار دشوار بود. با اين حال، امروزه بيشتر ويلچرهاي برقي قابل حمل و نقل هستند و برخي از آنها به راحتي جدا مي‌شوند. صندلي‌هاي برقي از فناوري و ويژگي‌هاي موجود در اسكوترهاي متحرك استفاده مي‌كنند، مانند جدا كردن آسان بسته‌هاي باتري و قطعاتي كه به راحتي جدا مي‌شوند، كه ممكن است به اين معني باشد كه كاربر براي حمل و نقل يا شارژ مجدد ويلچر برقي نيازي به كمك اضافي ندارد.

تا همين اواخر، صندلي‌هاي چرخدار برقي عمدتاً براي استفاده در داخل خانه طراحي مي‌شدند، اين موضوع اكنون با تغيير تكنولوژي و نيازهاي كاربر تغيير كرده‌است. اكنون مي‌توان ويلچرهاي برقي را خريداري كرد كه به يك اندازه براي مصارف داخلي و خارجي مناسب هستند.

امروزه ويلچرهاي برقي با برد بيش از 20 مايل و سرعت 6 مايل در ساعت در دسترس هستند. اين صندلي‌هاي برقي با چرخ‌ها و لاستيك‌هاي سبك در فضاي باز عرضه مي‌شوند. آنها گاهي اوقات داراي چرخ‌هاي عقب اضافي براي كمك به پايداري در هنگام خارج از جاده هستند. اين مدلها براي استفاده در فضاي باز بسيار مناسب‌تر از فضاي داخلي هستند. صندلي‌هاي برقي ديفرانسيل عقب يا چرخ وسطي محبوب‌ترين و ايده‌آل‌ترين صندلي‌ها براي استفاده در خارج از منزل و همچنين داخل خانه هستند.

اگر از ويلچر برقي در خانه و همچنين در فضاي باز استفاده مي‌شود، مهم است كه اطمينان حاصل شود كه صندلي برقي، تناسب، راحتي و سطح مناسبي از پشتيباني را ارائه مي‌دهد.

يك ويلچر برقي با كارايي 6 مايل در ساعت كه براي استفاده در بيرون طراحي شده‌است لزوماً براي استفاده تمام روز در يك آپارتمان كوچك مناسب نيست. از آنجايي كه كاربران صندلي برقي اغلب زمان بيشتري را در صندلي‌هاي برقي خود مي‌گذرانند، صندلي برقي بايد متناسب با محيطي باشد كه قرار است در آن استفاده شود.

كاربران مختلف به انواع مختلفي از صندلي‌ها، تكيه‌گاه‌هاي پا و دسته‌هاي مختلف نياز دارند زيرا راحتي و ثبات را براي كاربر فراهم مي‌كنند. اگر كاربر زمان زيادي را در صندلي برقي سپري كند، پس يك بالشتك ويلچر، سرمايه گذاري عاقلانه‌اي براي اطمينان از راحتي و كمك به جلوگيري از زخم‌هاي بستر خواهد بود.

ويلچرهاي برقي مانند اسكوترهاي متحرك شارژ مي‌شوند. شارژر باتري معمولاً در حالي كه باتري‌ها وصل هستند به واحد كنترل صندلي برقي وصل مي‌شود. اين بدان معناست كه كاربر لازم نيست نگران بلند كردن يا نصب مجدد باتري‌ها باشد.

اكثر مدل‌هاي ويلچر برقي داراي طيف وسيعي از وسايل اضافي هستند. اينها مي‌توانند شامل پايه‌هاي مختلف پا، تكيه گاه دست، نگهدارنده مخزن اكسيژن و در برخي موارد يك سيستم صندلي متفاوت باشد. برخي از صندلي‌هاي برقي با صندلي‌هاي مرتفع در دسترس هستند تا كاربر بتواند به مواردي روي سطح كار، قفسه يا كمد دسترسي پيدا كند كه معمولاً براي كاربران ديگر صندلي برقي‌ها غيرقابل دسترسي است.

منبع: ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d9%82%db%8c%d8%9b-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%82%db%8c/

تفاوت بين صندلي حمل و نقل و ويلچر چيست؟
افراد داراي اختلال حركتي اغلب به استفاده از كمك حركتي براي انجام كارهاي روزانه نياز دارند . اين وسايل كمكي در اشكال و اندازه‌هاي بسيار متنوعي وجود دارند، اما دو مورد از رايج‌ترين آنها ويلچر و صندلي حمل‌ونقل هستند. اگرچه آنها بسيار شبيه به نظر مي‌رسند، اما انواع متمايز از كمك‌هاي حركتي هستند و بايد به اين شكل در نظر گرفته شوند.

تفاوت اساسي موجود بين صندلي حمل و نقل و ويلچر : صندلي‌هاي چرخدار با چرخ‌هاي بزرگ ساخته مي‌شوند تا كاربران بتوانند خود را حركت دهند، در حالي كه صندلي‌هاي حمل‌ونقل چرخ‌هاي كوچك‌تري دارند و براي افرادي ساخته شده‌اند كه نمي‌توانند از ويلچرهاي دستي استفاده كنند و بايد توسط مراقب از پشت هل داده شوند.

با اين حال، فراتر از آن، هنوز چند تفاوت ديگر وجود دارد كه بايد در نظر گرفت:

اصول اوليه ويلچر:
ويلچر يك وسيله حركتي تخصصي‌است كه براي كساني طراحي شده‌است كه نمي‌توانند بدون كمك راه بروند يا در راه رفتن مشكل دارند. آنها در مجموعه‌اي از اندازه‌ها، رنگ‌ها و طرح‌ها هستند اما همه ويلچرها يك چارچوب مشترك دارند. چرخ‌هاي جلو كوچك‌تر هستند و معمولاً به مكانيزم چرخشي آزادانه متصل مي‌شوند تا بتوان به راحتي آن‌ها را چرخاند.

چرخ‌هاي عقب معمولاً كمي بزرگ‌تر و با نرده‌هاي چرخشي همراه هستند. وقتي اين ريل‌ها رانده مي‌شوند، صندلي به جلو حركت مي‌كند. اينگونه است كه كاربران ويلچر به طور مستقل خود را در حين استفاده از ويلچر حركت مي‌دهند. آنها معمولاً براي حركت نيازي به كمك ندارند.

وزن متوسط يك ويلچر حدود 25-45 پوند، يعني حدود 12- 20.5 كيلوگرم‌است. ابعاد اين ويلچرمعمولاً در حدود 18 در 18 اينچ، يعني 45.72 سانتي متر است و از يك قاب فولادي با روكش پارچه‌اي ساخته شده‌است. از آنجايي كه ويلچر را مي‌توان به راحتي تنها با بازوها جابه جا كرد، به اين معني است كه حتي كساني كه فلج پايين تنه دارند نيز مي‌توانند از آن براي رفت و آمد استفاده كنند.

مباني صندلي حمل و نقل:
ويلچرهاي حمل و نقل، اگرچه شبيه به ويلچرهاي سنتي هستند، اما چند تفاوت متمايز دارند. آنها سبك تر و جمع و جورتر هستند و مهمتر از همه، آنها نرده هاي چرخشي ندارند زيرا براي استفاده مستقل طراحي نشده‌اند.

صندلي‌هاي حمل‌ونقل به‌جاي هل دادن توسط كاربر، توسط شخص دوم، يك كمك‌كننده، به سمت جلو هل داده مي‌شوند. بنابراين، اين يك صندلي دو نفره است كه معمولا در خانه‌هاي سالمندان و بيمارستان‌ها ديده مي‌شود. تنها در صورتي حركت مي‌كند كه يك دستيار كاملاً متحرك آن را هدايت كند. مزيت اين‌است كه صندلي‌هاي حمل و نقل ساده‌تر هستند و حجم كمتري نسبت به صندلي‌هاي چرخدار واقعي دارند. آنها همچنين مي‌توانند به محيط‌هاي باريك يا شيب دارتر، از جمله درهاي باريك خانه شما دسترسي داشته باشند.

وزن متوسط يك صندلي حمل و نقل فولادي 15-35 پونداست. اين صندلي معمولاً كمي كوچكتر از ويلچر است، معمولاً بسته به شكل، قاب اصلي صندلي حدود 16 x 16 اينچ‌است. هر دو چرخ جلو و عقب بر خلاف يك ويلچر استاندارد، تقريباً هميشه يك اندازه هستند. آنها معمولاً مكانيزمي براي استفاده فردي ندارند و فقط يك ترمز بسيار ساده دارند.

تفاوت‌هاي عمده بين ويلچر و صندلي حمل و نقل:
تمايز كليدي در نحوه حركت هر يك از اين صندلي‌ها به جلو است.

همانطور كه قبلا ذكر شد، صندلي‌هاي حمل و نقل سبك براي استفاده مستقل طراحي نشده‌اند. فقط در صورتي مي‌توان از آنها را استفاده كرد كه فرد دومي با بدن توانا صندلي را به جلو هل دهد. گفته مي‌شود، در برخي شرايط، در صورتي كه كاربر اصلي بتواند توانايي كافي براي ايستادن و هل دادن صندلي‌را به جلو داشته باشد، مي‌تواند به عنوان واكر موقت استفاده شود.

ويلچر امكان استفاده كاملاً مستقل را فراهم مي‌كند حتي اگر فردي از ناحيه كمر به پايين فلج شود. اگر بازوهاي آنها كاربردي باشند، فرد مي‌تواند بدون كمك خود را به حركت درآورد. به همين دليل‌است كه صندلي‌هاي چرخدار در اكثر محيط‌ها و براي اكثر افراد انتخاب برتر هستند. تنها زماني كه صندلي‌حمل و نقل گزينه بهتري است، زماني است كه كاربر داراي ضعف بالاتنه باشد يا دسترسي به يك منطقه باريك يا سخت لازم است.

به عنوان مثال، صندلي‌هاي حمل و نقل ممكن است انتخاب بهتري در هنگام سفر با وسايلي مانند قطار، تراموا يا اتوبوس باشند. آنها را مي‌توان بر خلاف بسياري از ويلچرهاي استاندارد تا كرد و باريك‌تر كرد تا از راهروها و روي پله‌ها سر بخورد. با اين حال، در كل، ويلچر هنوز گزينه برتر براي هر كسي است كه مي‌خواهد واقعاً مستقل حركت كند.

همچنين شايان ذكر است كه صندلي‌هاي چرخدار در درجه اول به اين دليل كه تقاضاي بيشتري براي آنها به عنوان يك همراه طولاني مدت وجود دارد، داراي گزينه‌هاي سفارشي‌سازي بيشتري نسبت به صندلي‌هاي حمل و نقل هستند.

انتخاب صندلي مناسب براي تحرك:
در حالي كه موارد بالا بايد نقطه شروع خوبي به شما بدهد، هميشه ايده خوبي‌است كه قبل از خريد يك ويلچر يا صندلي‌حمل و نقل، مستقيماً با آن تماس داشته باشيد. در آن بنشينيد، وزن آن را احساس كنيد و ميزان نيروي مورد نياز براي به جلو راندن آن را ارزيابي كنيد. آيا براي وزن و قد شما مناسب است؟ در چه محيط هايي نمي‌توان از آن استفاده كرد؟

هر دو، ويلچر و صندلي‌هاي حمل و نقل راه‌هاي موثري براي افزايش تحرك و راحتي براي افراد معلول و مراقبين آنها هستند. دانستن تفاوت‌هاي بين اين دو و در نظر گرفتن نيازهاي كاربر و مراقب بايد در تصميم‌گيري براي خريد يكي يا ديگري يا هر دو كمك كند.

منبع:
ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d9%85%d9%82%d8%a7%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1-%d9%88-%d8%b5%d9%86%d8%af%d9%84%db%8c-%d8%ad%d9%85%d9%84-%d9%88-%d9%86%d9%82%d9%84/

اطلاعاتي در مورد ويلچر دستي و انواع آن
ويلچر دستي به عنوان وسيله‌اي است كه به صورت دستي يا با نيرويي هدايت مي‌شود كه عمدتاً براي استفاده توسط يك فرد داراي ناتواني حركتي براي هدف اصلي جابجايي در داخل خانه يا هم در داخل و هم در فضاي باز طراحي شده‌است.

ويلچر دستي استاندارد به عنوان ويلچر دستي تعريف مي‌شود كه:

بيش از 36 پوند (16.33 كيلوگرم) وزن دارد.
داراي ظرفيت وزني 250 پوند (113.4 كيلوگرم) يا كمتر.
داراي ارتفاع صندلي 19 اينچ (48.26 سانتي متر) يا بيشتر.
عمق صندلي بين 15 تا 19 اينچ (48.26 سانتي متر) است.
عرض صندلي بين 15 تا 19 اينچ (48.26 سانتي متر) است.
داراي زيرپايي ثابت، چرخشي يا قابل جدا شدن.
داراي تكيه گاه دستي ثابت، تاب دار يا قابل جدا شدن است.
ويژگي‌هايي براي پذيرش مناسب صندلي يا موقعيت تخصصي ندارد.
درايو تك بازويي، كاربر را قادر مي‌سازد به چپ يا راست بپيچد، در حالي كه درايو دو بازو به كاربر امكان مي‌دهد روي يك خط مستقيم به جلو يا عقب حركت كند. نوع ديگري از ويلچر كه معمولا مورد استفاده قرار مي‌گيرد، ويلچر اهرمي است. اين نوع صندلي چرخدار كاربر را قادر مي‌سازد تا با حركت دادن اهرم‌ها حركت كند.

در طيف ويلچرهاي ارزان قيمت، صندلي‌هاي فولادي لوله‌اي و سنگين با صندلي‌هاي زنجيري و سازگاري كم در بازار است. در محدوده قيمت بالاتر و معمولاً توسط افراد داراي معلوليت طولاني مدت استفاده مي‌شود، ويلچرهاي سبك وزن با گزينه‌هاي بيشتر و باز هم در قيمت بالاتر، صندلي‌هاي چرخدار فوق سبك است كه داراي گزينه‌هاي صندلي و لوازم جانبي گسترده، ويژگي‌هاي همه جانبه و غيره است.

يك ويلچر دستي استاندارد پايه شامل يك صندلي و پشتي، دو چرخ كوچك جلو و دو چرخ بزرگ، يكي در هر طرف، و يك تكيه‌گاه پا است.

يكي از معايب اصلي استفاده از ويلچرهاي دستي، مربوط به بالاتنه است. بله، ورزش براي كساني كه به خود فشار مي‌آورند خوب است، اما با گذشت زمان همين حركت مي‌تواند منجر به آسيب شود. چيزي كه كاربران ويلچر سعي مي‌كنند تا حد امكان از آن اجتناب كنند. از ديگر معايب، باد كردن لاستيك‌ها و در يك راستا نگه داشتن بدنه صندلي است. قبل از اينكه فرد بتواند بين صندلي دستي يا صندلي برقي يكي را انتخاب كند، بايد عوامل زيادي در نظر گرفته شود.

ويلچر دستي يا خودكششي؟
ويلچرهاي دستي معمولاً با استفاده از چرخ‌هاي عقب بزرگ با قطر متوسط 20 تا 26 اينچ و شبيه چرخ‌هاي دوچرخه توسط سرنشين به حركت در مي‌آيند. كاربر با فشار دادن روي لبه‌هاي دستي كه از لوله دايره‌اي شكلي كه به بيرون چرخ‌هاي بزرگ متصل است، صندلي را حركت مي‌دهد. يك اپراتور ماهر مي‌تواند ويلچر را روي چرخ‌هاي عقب بكشد كه براي بالا رفتن از حاشيه‌ها و غيره، كليدي است.

ويلچرهاي دستي استاندارد: توسط افرادي استفاده مي‌شود كه عملكرد كافي اندام بالايي دارند كه مي‌توانند با خيال راحت ويلچر استاندارد را به حركت درآورند. وزن اين نوع ويلچر از 35 پوند (15.88 كيلوگرم) شروع مي‌شود.
ويلچرهاي دستي Heavy Duty: اين ويلچرها داراي يك قاب سنگين تقويت شده هستند كه بسته به برند صندلي، ظرفيت‌هاي وزني بين 250 تا 650 پوند (294.84 كيلوگرم) را در خود جاي مي‌دهد.
ويلچرهاي دستي سبك وزن: اين ويلچرها با كمترين تلاش، بيشترين استقلال حركت را به شما مي‌دهند. اين نوع ويلچر براي افرادي كه نمي‌توانند با ويلچر دستي استاندارد خود رانده شوند توصيه مي‌شود. وزن اين نوع ويلچر از 28 تا 34 پوند متغير است.
ويلچر بسيار سبك: براي افراد بسيار فعال، زيرا به راحتي قابل مانور و دوام هستند. وزن اين نوع ويلچر به 14 پوند (6.35 كيلوگرم) مي رسد. اين به سهولت استفاده و حمل و نقل كمك مي‌كند.
ويلچرهاي فاصله محوري
سكوهاي چرخدار با سيستم‌هاي نشيمنگاهي قالب‌گيري شده ويژه كه با آن‌ها براي كاربراني با وضعيت پيچيده‌تر ارتباط برقرار مي‌كنند. يك سيستم صندلي قالب‌گيري شده شامل گرفتن قالب از بهترين موقعيت نشستن فرد و حك كردن شكل از memory foam يا تشكيل يك مش پلاستيكي در اطراف آن است. اين صندلي سپس پوشانده مي‌شود، قاب مي‌شود و به يك فاصله بين دو محور متصل مي‌شود، اين صندلي بيشتر به يك صندلي چرخدار سفارشي تبديل مي‌شود و سپس يك نوع استاندارد.

ويلچرهاي همراه پيشران
ويلچرهاي متصدي به گونه‌اي طراحي شده‌اند كه توسط مراقب يا دوستي كه ويلچر را با استفاده از دسته‌ها هل مي‌دهد، حركت داده مي‌شوند، و بنابراين چرخ‌هاي عقب بدون حاشيه و اغلب كوچك‌تر هستند. اين صندلي ها معمولاً به عنوان صندلي‌هاي انتقال براي جابجايي بيماران در مكان‌هايي مانند بيمارستان‌ها و فرودگاه‌ها استفاده مي‌شوند.

ويلچرهاي دستي براي افرادي كه نياز به استفاده موقت از ويلچر دارند نيز مفيد است. شرايطي مانند رگ به رگ شدن مچ پا يا شكستگي پا تنها فرد را براي چند هفته يا چند ماه روي صندلي چرخدار حبس مي‌كند. از آنجايي كه اين فقط موقتي است، خريد ويلچر برقي گران قيمت براي آن شخص ضروري نيست. ويلچر دستي در طول دوره نقاهت به خوبي كار خواهد كرد.

حقايق و آمار ويلچرهاي دستي
اولين ويلچر اختصاصي شناخته شده (اختراع شده در سال 1595 و به نام صندلي معلولان) براي فيليپ دوم اسپانيا توسط يك مخترع ناشناس ساخته شد. در سال 1655، استفان فارفلر، ساعت ساز فلج، يك صندلي خودكششي روي شاسي سه چرخ ساخت. در سال 1900، اولين چرخ‌هاي پره‌اي بر روي صندلي چرخدار استفاده شد. در سال 1916، اولين ويلچر موتوردار در لندن ساخته شد.

اولين ويلچر برقي توسط مخترع كانادايي، جورج كلاين و تيم مهندسانش در حين كار براي شوراي ملي تحقيقات كانادا در برنامه‌اي براي كمك به جانبازان آسيب ديده پس از جنگ جهاني دوم اختراع شد. اخيراً، جان دونوگهو و برينگيت فناوري جديدي براي ويلچر اختراع كردند كه براي بيماراني با تحرك بسيار محدود در نظر گرفته شده‌است كه در غير اين صورت ممكن است در استفاده از ويلچر به تنهايي دچار مشكلاتي شوند. دستگاه BrainGate در مغز بيمار كاشته مي‌شود و به رايانه متصل مي‌شود، كه بيمار مي‌تواند دستورات ذهني را به آن ارسال كند كه در نتيجه هر ماشيني از جمله ويلچرها آنچه را كه مي‌خواهند انجام مي‌دهند. فناوري جديد BCI يا رابط مغز و كامپيوتر ناميده مي‌شود.

ويلچرهاي دستي ممكن است تمام گزينه‌ها و ويژگي‌هايي را كه ويلچرهاي برقي براي افراد معلول ارائه مي‌كنند نداشته باشند ، اما مي‌توانند ارزان‌تر و كارآمدتر از ويلچرهاي برقي حجيم تر باشند.

منبع:
اطلاعاتي در مورد انواع ويلچر دستي 

ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%db%8c/

نگاهي به رمپ‌هاي ويلچر
اطلاعات و نقشه‌هاي طراحي رمپ ويلچر شامل رمپ‌هاي قابل حمل تاشو و دسترسي دائمي براي ساختمان‌ها مي‌شود.
يك رمپ صندلي چرخدار به عنوان يك صفحه شيبدار كه به انضمام يا به جاي پله‌ها نصب مي‌شود، تعريف مي‌شود. رمپ به كاربران ويلچر و همچنين افرادي كه كالسكه‌ها يا ساير وسايل چرخ دار را هل مي‌دهند، اجازه مي‌دهد تا راحت‌تر به ساختمان دسترسي داشته باشند.

براي مطالعه بيشتر:

چالش‌هاي پيش روي كاربران ويلچر

توضيحات ضروري
يك رمپ صندلي چرخدار به عنوان يك صفحه شيبدار كه به انضمام يا به جاي پله‌ها نصب مي‌شود ، تعريف و بيان مي‌شود . رمپ به كاربران صندلي چرخدار  و همچنين افرادي كه كالسكه‌ها يا ساير وسايل چرخ دار را هل مي‌دهند، اجازه مي‌دهد تا راحت‌تر به ساختمان دسترسي داشته باشند.
رمپ‌هاي ويلچر (يا راه‌هاي ديگر براي دسترسي كاربران ويلچر به ساختمان، مانند آسانسور ويلچر) در ساخت و سازهاي جديد براي اقامتگاه‌هاي عمومي براي افراد داراي معلوليت الزامي است.

رمپ صندلي چرخدار مي‌تواند دائمي، نيمه دائمي يا قابل حمل باشد. رمپ‌هاي دائمي طوري طراحي شده اند كه به صورت پيچ و مهره‌اي وصل شوند. رمپ‌هاي نيمه دائمي روي زمين يا بالشتك بتني قرار مي‌گيرند و معمولاً براي كوتاه مدت استفاده مي‌شوند. رمپ ويلچر به كاربر ويلچر دسترسي بيشتري را مي‌دهد كه در آن فاصله عمودي بايد طي شود.

انواع رمپ ويلچر
• رمپ‌هاي نيمه دائمي - در بالاي زمين قرار مي‌گيرند و معمولاً براي راه حل‌هاي كوتاه مدت استفاده مي‌شوند.

• رمپ‌هاي دائمي - راه‌حل‌هاي بلندمدت براي ناتواني‌ها هستند و معمولاً در جاي خود پيچ يا سيمان مي‌شوند. اينها براي ساختمان‌ها يا سالن‌هاي جديد مناسب هستند.

• رمپ‌هاي قابل حمل - ساخته شده از مواد سبك وزن و قابليت جمع شدن براي سهولت در حمل و نقل است. مهم است كه مدلي را پيدا كنيد كه داراي سطح مقاومت در برابر لغزش باشد. آنها در انواع فلزات و تركيبات آلومينيومي موجود هستند كه نگهداري و تميز كردن آنها آسان است. انواع مختلفي از رمپ‌هاي قابل حمل ويلچر وسايل نقليه موجود است. برخي فقط رمپ هستند، در حالي كه برخي ديگر نرده دارند. نسخه‌هاي لوكس داراي نرده در دو طرف هستند. سبك قديمي رمپ‌هاي ويلچر مسير هنوز در دسترس است. اينها يك سطح شيب دار براي هر مجموعه چرخ براي ويلچر دارند و بيشتر براي دسترسي به وسيله نقليه استفاده مي‌شوند.

• رمپ وسايل نقليه - وانت‌هاي مجهز به رمپ ويلچر معمولاً در مراكز سالمندان و مدارس ديده مي‌شوند، جايي كه از آنها براي انتقال افراد داراي معلوليت به و از رويدادهاي عمومي استفاده مي‌شود. بسياري از فروشندگان، ون‌هايي را مي‌فروشند كه اين رمپ‌ها از قبل متصل شده‌اند. در واقع، ممكن است خريد يك ون جديد آسان‌تر باشد تا اينكه ون قديمي خود را براي قرار دادن رمپ ويلچر تغيير دهيد.

• رمپ‌هاي ريلي ويلچر - طراحي‌شده براي همسو شدن با چرخ‌هاي ويلچر، كه برخي از آن‌ها از طراحي تلسكوپي استفاده مي‌كنند كه براي استفاده در پله‌ها، ون‌ها يا حاشيه‌ها گسترش مي‌يابد. براي حمل و نقل عمومي، ساخت ترامواها و اتوبوس‌هاي طبقه پايين استفاده مي‌شود.

• رمپ هاي قابل حمل ويلچر چمدان - واحدهاي استاندارد تك تاشو كه از وسط تا مي‌شوند و مانند يك چمدان دسته دار حمل مي‌شوند.

رمپ دسترسي ويلچر بايد چه زاويه يا شيبي داشته باشد؟
در آمريكا، براي بارگيري ويلچرهاي بدون كاربر، ADA شيب 3:12 را توصيه مي‌كند. اين بدان معناست كه براي هر سه اينچ افزايش عمودي، شما بايد حداقل يك پا از رمپ داشته باشيد. براي استفاده تجاري، ADA شيب 1:12 را توصيه مي‌كند، به اين معني كه هر يك اينچ از خيز عمودي به يك شيب براي رمپ دار نياز دارد. به عنوان مثال، ارتفاع 24 اينچ (60.96 سانتي متر) به حداقل سطح شيب دار 24 فوتي نياز دارد.

ارزيابي‌هاي محصول و آزمايش‌هاي مربوط به كاربران ويلچر اين واقعيت را برجسته كرده‌اند كه هيچ طرح سطح شيبدار همه نيازهاي كاربران را برآورده نمي‌كند، اگرچه رمپ‌هاي ويلچر در طيف متنوعي از طرح‌ها و پيكربندي‌ها موجودند.

مواردي كه هنگام طراحي رمپ بايد در نظر داشته باشيد
برخي از مشكلات رايج مرتبط با رمپ‌هاي دائمي عبارتند از شيب‌هاي بسيار تند يا ناهموار، شيب‌ها و فرودهاي با حمايت نامناسب، فقدان نرده‌ها و موانع جانبي يا رمپ‌هايي كه به ارتفاع خاصي مي‌رسند.
مشكلات مربوط به رمپ‌هاي قابل حمل شامل طول بسيار كوتاه و شيب زياد رمپ، رمپ‌هاي ناهموار كه مي‌تواند باعث ناپايداري شود، لنگر نادرست كه مي‌تواند باعث شود سطح شيب دار قابل حمل از سطح بالايي خود سر بخورد، چه كف ون، ايوان يا هر سكوي مرتفع ديگري باشد. .

در ساخت يا قرار دادن يك رمپ بايد قدرت بالاي بدن كاربر ويلچر دستي براي بالا بردن از شيب تندتر، فشار روي موتور اسكوتر يا ويلچر برقي در چنين شيب و پتانسيل واژگوني ناشي از فرود آمدن از شيب تندتر در نظر گرفته شود.

در بالاي رمپ و جايي كه سطح شيب دار با زمين برخورد مي‌كند بايد يك فرود هموار وجود داشته باشد. فرود مي‌تواند يك سطح موجود مانند ايوان يا پياده رو باشد و يا مي‌تواند به عنوان بخشي از رمپ ساخته شود. فرودها بايد حداقل به اندازه سطح شيب دار و 60 اينچ (152.4 سانتي متر) طول داشته باشند تا كل ويلچر را در خود جاي دهد . اگر فرود در جلوي در است، بايد فضاي كافي براي باز كردن در را براي شما فراهم كند تا مشكلي بوجود نيايد.

منبع:
اطلاعاتي در مورد انواع رمپ

ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d9%88%d8%b1%d8%af-%d8%b1%d9%85%d9%be-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

موانع سد راه كاربران ويلچر

ويلچر براي برخي افراد مي‌تواند به معناي بليط استقلال و آزادي باشد، اما محيط معمولي به ندرت به گونه‌اي تنظيم مي‌شود كه توسط افرادي كه از ويلچر استفاده مي‌كنند به راحتي قابل تردد و استفاده باشد.

فراتر از محيط ساخته شده، تعاملات اجتماعي مي‌تواند فشار بيشتري را بر روي افرادي كه به ويلچر به عنوان روش اصلي حركت خود تكيه مي‌كنند، وارد كند. اين موانع اجتماعي و زيرساختي هر روز زندگي كاربران ويلچر را مختل و سخت تر مي‌كند.

1. دست‌هاي كثيف و تاول:
ويلچرهاي دستي به يك طريق نيرو مي‌گيرند(حركت مي كنند): نيروي انساني . اگر فردي كه ويلچر دارد به تنهايي حركت كند ، ممكن است با دست‌هاي كثيف و تاول‌ها دست و پنجه نرم كند. اين مي‌تواند زماني كه آنها نتوانند به راحتي دست هاي خود را بين سفرها ضد عفوني و تميز كنند ، مشكل ساز باشد. دستكش هاي ويلچر براي برخي افراد ميتواند گزينه‌ خوبي باشد.

2. رانندگان بي قرار بوق مي‌زنند:
گاهي اوقات يك كاربر ويلچر بايد در حالي كه قسمتي از جاده را مسدود كرد‌ه است وارد يا خارج شود. اين ممكن است براي ساير رانندگان آزاردهنده به نظر برسد، اما به احتمال زياد به فردي كه ويلچر دارد، گزينه بهتر ديگري براي دسترسي به خودروي خود داده نشده‌است. بوق زدن هرگز كمكي نمي‌كند. در واقع، بوق زدن مي‌تواند طرفين را عصبي يا عصباني‌تر كند.

3. نبود رمپ يا رمپ غير قابل دسترس:
ساختمان‌هايي وجود دارند كه فاقد رمپ هستند و اين مسئله دسترسي كاربران ويلچر را به آن ساختمان، عملا غير ممكن مي‌كند. در برخي موارد، يك ساختمان يا منطقه داراي رمپ است، اما كاربران ويلچر پس از ورود متوجه مي‌شوند كه اين رمپ داراي مشكلاتي است. اين مسائل معمولاً شامل عرض سطح شيب دار، وجود چند پله در پايين يك سطح شيب دار، يا شيب سطح شيب دار است كه براي ويلچرهاي خودكششي بسيار تند است.

4. درهاي باريك:
درها هميشه به اندازه كافي عريض ساخته نمي‌شوند كه به صندلي‌هاي چرخدار فضاي كافي براي عبور دهند، و برخي از ساختمان‌ها به اندازه كافي براي اين درها بزرگ نيستند. حركت درهايي كه داراي لولاهاي فنري هستند براي كاربران ويـلچر دشوارتر است زيرا به اندازه كافي باز نمي‌مانند. اين مي‌تواند لذت بردن از ساختمان‌هاي عمومي يا خصوصي را براي افرادي كه از ويلچر استفاده مي‌كنند بسيار دشوارتر كند.

5. جزئيات كوچك اما مهم:
آينه‌ها به ندرت ارتفاع مناسبي براي افرادي كه از ويـلچر استفاده مي‌كنند دارند. دستگيره‌هاي درب مي‌توانند در ارتفاعي باشند كه كار كردن با درب را براي افراد ويلچر دشوار كند. راهروهاي باريك يا شلوغ براي فردي كه از ويلچر استفاده مي‌كند، چالش‌هاي غير ضروري ايجاد مي‌كند.

6. مسابقه آسانسور:
آسانسورها بازي را براي بسياري از افراد مبتلا به مشكلات حركتي تغيير دادند و امكان دسترسي به طبقات مختلف را بدون مشكل زياد فراهم كردند . با اين حال ، كاربران ويلچر اغلب براي سوار شدن به آسانسور با يك مسابقه يا ازدحام روبرو مي‌شوند. و افرادي كه از ويلچر استفاده مي‌كنند ممكن است با غريبه‌اي روبرو شوند كه فكر مي‌كند افراد صندلي چرخدار بايد آخرين بار سوار آسانسور شوند زيرا صندلي چرخدار بيشترين فضا را اشغال مي‌كند.

7. نقاط پاركينگ رزرو شده:
بسياري از پاركينگ‌ها داراي مكان‌هاي پاركينگ اختصاصي براي افراد داراي مشكلات حركتي هستند، اما بسياري از افراد داراي نفوذ از اين مكان‌ها استفاده مي‌كنند. اين مي‌تواند انجام فعاليت‌هاي روزمره زندگي را براي افرادي كه از صندلي چرخدار استفاده مي‌كنند دشوارتر كند. بسياري از مقامات اين موضوع تكراري را ناديده مي‌گيرند.

8. موانع حمل و نقل عمومي:
افرادي كه اغلب از وسايل حركتي استفاده مي‌كنند نمي‌توانند به وسايل حمل و نقل عمومي دسترسي داشته باشند. اين مي‌تواند به دليل زيرساخت‌هاي اطراف، كمبود اطلاعات، يا دشواري سوار شدن يا پياده شدن باشد. ايجاد حمل‌ونقل عمومي كه به همه خدمات ارائه مي‌دهد، نيازمند سطح بالايي از يكپارچگي و برنامه‌ريزي از ابتدا تا انتها است.

يكي از بزرگترين موانع براي استفاده كنندگان از ويلچر اين است كه با آنها به گونه‌اي رفتار شود كه براي جامعه بزرگتر نامرئي هستند، چه در يك تعامل شخصي باشد كه در آن يك غريبه ممكن است قبل از صحبت مستقيم با فرد به يك حس كلي‌ تر، با دوست يا عضو خانواده كاربر ويلچر صحبت كند. كه در آن نيازهاي افراد داراي وسايل كمك حركتي در برنامه ريزي شهري در نظر گرفته نمي‌ شود.

منبع:

موانع رايج براي استفاده كنندگان ويلچر

ايران بهكار

https://iranbehkar.ir/8-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%b9-%d8%b1%d8%a7%db%8c%d8%ac-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%81%d8%a7%d8%af%d9%87-%da%a9%d9%86%d9%86%d8%af%da%af%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b2-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86/