کمک پا

راهنمای استفاده از عصای زیر بغل
وقتی پای شما دچار شکستگی می‌شود یا به زانوی خود آسیب می‌رسانید، می‌توانید از یک عصای زیر بغل استفاده کنید. اگر تا به حال از عصا استفاده نکرده‌اید، باید چند ترفند کلیدی برای استفاده صحیح از آن را بدانید. بسیاری از مردم قبل از اقدام به استفاده از آنها دستورالعمل درستی دریافت نمی‌کنند.

استفاده از عصای زیر بغل مستلزم استحکام و انعطاف خوب بالاتنه است. بیمارانی که یک دست یا دو پای آسیب دیده دارند معمولاً به نوع دیگری از حمایت نیاز دارند.
اگر هرگز مجبور به استفاده از عصا نشده باشید، آنها ممکن است ساده به نظر برسند. اما موارد زیادی در استفاده ایمن و مناسب انجام می‌شود.

عصای زیر بغل را اندازه کنید
عصاهای شما باید اندازه مناسبی داشته باشند تا بتوانید به درستی از آنها استفاده کنید و مشکلی نداشته باشید.

شما نباید تصور کنید عصاهایی که در خانه دارید برای شما مناسب هستند: ممکن است نیاز به تنظیم داشته باشند یا ممکن است به یک جفت با اندازه‌های متفاوت نیاز داشته باشید.

عصاها زمانی که حالت ایستاده داشته باشند و دسته‌ها در ارتفاع مچ قرار دارند، باید حدود 2.5 تا 5.5 سانتی متری زیر بغل شما باشند، به طوری که هنگام گرفتن آرنج‌ها کمی خمیده شوند.

پد و دستگیره ‌ا را بررسی کنید
عصاها را بررسی کنید تا مطمئن شوید که بالشتک کافی روی زیر بغل، دسته‌ها و به خصوص روی پایه‌ای که با زمین تماس دارد، وجود دارد.

قطعات عصای زیر بغل در صورت فرسوده شدن در فروشگاه لوازم پزشکی قابل تعویض هستند. اگر بالشتک کافی نداشته باشند، به زودی درد را احساس خواهید کرد.

بلند شدن از روی صندلی
برای بلند شدن از حالت نشسته:

هر دو عصا را در دست در سمت آسیب دیده قرار دهید (به عنوان مثال، اگر پای راست شما آسیب دیده است، آنها را در دست راست خود بگیرید).
با دست دیگر، تکیه گاه صندلی خود را بگیرید.
وزن خود را روی پای آسیب ندیده خود قرار دهید و با بازوهای خود به بالا فشار دهید.
راه رفتن با عصا
راه رفتن با عصا:

هر دو عصا را با فاصله کمی از جلوی خود حرکت دهید (حدود نیم متر). وقتی با عصا می‌روید، همیشه قدم‌های کوتاه بردارید.
در حالی که با دستان خود از خود حمایت می‌کنید، اجازه دهید بدنتان به سمت جلو حرکت کند، طوری که انگار می‌خواهید روی پای آسیب دیده پا بگذارید.
به جای وارد آوردن وزن روی پای آسیب دیده، وزن خود را روی دسته‌های عصا قرار دهید.
اجازه ندهید عصا زیر بغل شما را لمس کند. بدن خود را با دستان خود نگه دارید.
مواردی وجود دارد که شما نیز باید در نظر داشته باشید. به عنوان مثال، عصای زیر بغل شما فضای بیشتری را در کناره‌ها اشغال می‌کند و به راحتی می‌تواند به چیزها گیر کند، بنابراین یک منطقه وسیع را در اطراف خود نگه دارید. علاوه بر این، برای جلوگیری از بروز آسیب‌های دیگر، نکات زیر را در مورد عصا در نظر بگیرید:

به جایی که در حال راه رفتن هستید نگاه کنید، به پاهای خود نگاه نکنید.
قدم‌های کوتاه بردارید و اغلب استراحت کنید.
بالای عصاها را محکم روی پهلوها نگه دارید و از دستان خود برای جذب وزن استفاده کنید.
بالا رفتن از پله‌ها
هنگام بالا و پایین رفتن از پله‌ها، هر بار از یک پله را طی کنید و در هر پله استراحت کنید.

شما چند گزینه برای استفاده از عصا در راه پله دارید. شما می‌توانید:
نزدیک پله بایستید و عصاها را در سطح زمین قرار دهید.
با وزنتان روی عصا، پای آسیب ندیده را به سمت پله بیاورید.
سپس عصاها را تا سطح پله بالا بیاورید.
این کار را برای هر مرحله تکرار کنید.
اگر نرده‌ای وجود دارد، می‌توانید از این روش جایگزین استفاده کنید:

هر دو عصا را زیر یک بازو نگه دارید.
با دست دیگر نرده را بگیرید.
با پای آسیب ندیده هدایت کنید.
پایین رفتن از پله‌ها
نحوه پایین آمدن از پله‌ها با عصا بستگی به این دارد که آیا می‌توانید یا نمی‌توانید مقداری وزن را روی پای آسیب دیده خود تحمل کنید.

اگر به آن وزن اضافه نمی‌کنید:

پای آسیب دیده را در جلو نگه دارید.
اول پای سالم خود از پله پایین بیاورید.
حتماً با عصاهایی که جلوی خود در پله پایینی بعدی نگه داشته‌اید، خود را نگه دارید یا در حالی که عصاها را در دست دیگر گرفته‌اید، از یک طرف نرده استفاده کنید.
ممکن است لازم باشد که در ابتدا کسی به شما کمک کند، به خصوص اگر قدرت بالایی در بالاتنه ندارید.
اگر ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما بگوید که می‌توانید برای مدت کوتاهی وزن پای آسیب‌دیده را تحمل کنید:

عصاها را روی پله پایین بعدی قرار دهید.
با پای آسیب دیده پایین بیایید.
سپس به سرعت پای سالم را پایین بیاورید.
قدم به قدم کار را پیش ببرید.
هشدار: خطر آسیب به زیر بغل

مهم است که اجازه ندهید زیر بغلتان روی عصا قرار بگیرد، حتی زمانی که در حال استراحت هستید. اینکه اجازه بدهید وزن شما روی زیر بغل قرار بگیرد، آسیب جدی به اعصاب و ماهیچه‌های زیر بغل شما وارد می‌کند.

منبع:
ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/10-%d9%86%da%a9%d8%aa%d9%87-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%81%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%b5%d8%ad%db%8c%d8%ad-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d8%b5%d8%a7%db%8c-%d8%b2%db%8c%d8%b1-%d8%a8%d8%ba%d9%84/

چگونه ویلچر را باز و بسته می‌کنید؟
یکی از سخت‌ترین کارهایی که در بیمارستان ها یا در توانبخشی بیمارستان ها انجام می‌شود، باز یا بسته کردن ویلچر است، به خصوص اگر تجربه زیادی با ویلچر ندارید. در صورت نیاز به کمک برای باز کردن و بستن ویلچر یا صندلی انتقال خود، فیزیوتراپ شما منبع بسیار خوبی برای تماس با پزشک متخصص و آگاه است.

صندلی‌چرخدار وسیله‌ای است که توسط افرادی استفاده می‌شود که به دلیل آسیب یا بیماری قادر به راه رفتن نیستند. اگر ضایعه نخاعی یا سکته مغزی داشته‌اید، ممکن است بی حسی یا ضعف داشته باشید و به یک صندلی چرخدار برای کمک به حرکت در جامعه نیاز داشته باشید. جراحی پا یا زانو یا شکستگی ساق پا نیز ممکن است نیاز به استفاده از ویلچر داشته باشد.

انواع ویلچر
یک صندلی‌چرخدار از یک ویلچر با چهار چرخ متصل تشکیل شده‌ است. چرخ‌های سمت عقب معمولا بزرگتر هستند و دارای رینگ‌هایی هستند که می‌توانید ویلچررا به جلو یا عقب هل دهید و بچرخانید. ویلچر انواع مختلفی دارد. ویلچرهای برقی از جمله ویلچرهایی هستند که می‌توانید با موتور و کنترلی آنها را به حرکت درآورید. شما از یک دسته کنترلی برای کمک به هدایت، استارت و توقف صندلی استفاده می‌کنید. این نوع ویلچرها معمولاً به دلیل باتری که ویلچر را تغذیه می‌کند، بسیار گران هستند.

ویلچر دستی ویلچری است که با بازوهای خود چرخ آن را فشار می‌دهید. فرد دیگری نیز می‌تواند با دسته‌های پشت ویلچربه هل دادن صندلی چرخ دار کمک کند. بسیاری از ویلچرهای دستی می‌توانند تا شوند تا حمل و نقل و نگهداری آنها آسان شود.

قطعات متحرک زیادی روی صندلی‌چرخ‌دار وجود دارد، بنابراین تا کردن و باز کردن صندلی‌چرخدار می‌تواند چالش برانگیز باشد. با پیروی از این دستورالعمل‌های اولیه، تا کردن و باز کردن ویلچر بسیار راحت خواهد بود.

به خاطر داشته باشید که همه ویلچرها شبیه هم نیستند و دستورالعمل‌های زیر باید برای اکثر ویلچرهای تاشو مفید باشد. صندلی چرخ دار شما ممکن است متفاوت باشد، بنابراین اگر برای تا کردن یا باز کردن آن مشکل دارید، لطفاً برای کمک با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یا فیزیوتراپ خود مشورت کنید.

باز و بسته کردن صندلی چرخدار
برای باز کردن صندلی چرخدار:

1. ویلچرخود را روی یک سطح صاف و محکم قرار دهید.
2. مطمئن شوید که ترمزها قفل هستند. وقتی می‌خواهید ویلچرتان را باز کنید، نمی‌خواهید ویلچرتان از شما دور شود. معمولاً جلوی هر چرخ عقب اهرم های کوچکی وجود دارد که برای قفل کردن چرخ‌ها درگیر می‌شوند.
3. ویلچررا با یک دست در جلو و یک دست در عقب بگیرید.
4. به آرامی وسط صندلی را به سمت پایین فشار دهید. پهلوها و چرخ‌های صندلی چرخدار باید از یکدیگر دور شوند.
5.تا انتها فشار دهید تا صندلی کاملاً باز شود.
6. ویلچرشما اکنون آماده استفاده است. قبل از اینکه بخواهید روی صندلی چرخدار خود بنشینید، مطمئن شوید که ترمزها قفل هستند.

برای بستن یا تا کردن صندلی چرخدار:

1. مطمئن شوید که ترمز روی صندلی چرخدار اعمال شده‌است.
2. جلوی صندلی‌چرخدار بایستید و با یک دست در جلو و یک دست در پشت صندلی را بگیرید.
3. به آرامی روی ویلچربلند شوید. ویلچرباید از وسط تا شود و چرخ ها باید به هم نزدیک شوند.
4. صندلی را به طور کامل از وسط بالا بیاورید. ویلچر تا شده و آماده حمل و نقل یا نگهداری می‌شود.

اگر در مورد باز کردن یا بستن ویلچرچرخدار خود سؤالی دارید، ممکن است بخواهید با فیزیوتراپ خود تماس بگیرید.

سخنی از ایران بهکار
اگر  با کارکرد یک ویلچر ناآشنا باشید، یک ویلچر تاشو دستی می‌تواند مانند یک وسیله کمکی دشوار به نظر برسد. طبیعی است که در مورد باز و بسته کردن ویلچر کمی مضطرب شوید، به خصوص اگر تجربه محدودی در انجام این کار داشته باشید. با پیروی از این دستورالعمل‌ها ، می‌توانید مطمئن باشید که ویلچر آنچنان وسیله پیچیده‌ای نیست.

منبع: ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d9%86%d8%ad%d9%88%d9%87-%d8%a8%d8%a7%d8%b2-%d9%88-%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%87-%da%a9%d8%b1%d8%af%d9%86-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

انواع، اطلاعات و نظرات در مورد ویلچر

در این مقاله اطلاعاتی در مورد انواع ویلچرها، بررسی، خرید و یافتن ویلچر مناسب متناسب با نیاز فردی یک فرد معلول را ارائه می‌دهیم.

ویلچرهای برقی توسط یک موتور و باتری به حرکت در می‌آیند. آنها بسیار پیچیده هستند. این دستگاه توسط دکمه‌های فشاری کار می‌کند. برخی از ویلچرهای برقی از فناوری پیشرفته استفاده می‌کنند و می‌توانند از طبقه بالا بروند، روی سنگریزه حرکت کنند و حتی برای دسترسی به قفسه‌های بلند بالا بیایند.
ویلچر به افراد کمک می‌کند تا متحرک‌تر و مستقل‌تر شوند. بسیاری از انواع مختلف صندلی چرخدار به دلایل مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند. درک محدودیت‌ها و عملکرد ایمن هر ویلچری که انتخاب می‌کنید مهم است.

اطلاعات اساسی
ویلچر به عنوان صندلی مجهز به چرخ تعریف می‌شود. این دستگاه در انواع مختلف عرضه می‌شود، که امکان پیش‌رانش دستی توسط سرنشینی که چرخ‌های عقب را به صورت دستی می‌چرخاند، یا نیروی محرکه الکتریکی توسط موتورها را فراهم می‌کند. اغلب در پشت صندلی دستگیره‌هایی وجود دارد که به افراد مختلف اجازه هل دادن می‌دهد. ویلچر توسط افرادی استفاده می‌شود که به دلیل بیماری، آسیب یا ناتوانی، راه رفتن برای آنها دشوار یا غیرممکن است.

افرادی که در نشستن و راه رفتن مشکل دارند اغلب از صندلی چرخدار استفاده می‌کنند. یک ویلچر دستی ساده یا پایه دارای یک صندلی، تکیه گاه پا و چهار چرخ است: دو چرخ در جلو و دو چرخ بزرگ در عقب. دو چرخ بزرگتر در عقب معمولاً دارای رینگ‌های دستی هستند. دو دایره فلزی یا پلاستیکی به ضخامت تقریباً 3/4 اینچ.

قدیمی‌ترین اسناد مربوط به صندلی چرخ‌دار، کتیبه‌ای بود که بر روی تخته سنگی در چین و تخت کودکی که در دیواره‌ای روی یک گلدان یونانی به تصویر کشیده شده بود. قدمت هر دو به قرن پنجم قبل از میلاد برمی‌گردد. اولین سوابق استفاده از صندلی‌های چرخدار برای حمل و نقل معلولان به سه قرن بعد در چین مربوط می‌شود. چینی‌ها از چرخ دستی اختراع شده خود برای جابجایی افراد و همچنین اجسام سنگین استفاده می‌کردند. تمایزی بین این دو کارکرد تا چند صد سال دیگر، در حدود سال 525 پس از میلاد مسیح، زمانی که تصاویر صندلی‌های چرخدار که به طور خاص برای حمل افراد ساخته شده بودند در هنر چینی ظاهر شدند، انجام نشد.

ویلچر به افراد کمک می‌کند تا متحرک‌تر و مستقل‌تر شوند. انواع مختلفی از ویلچر وجود دارد که به دلایل مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. درک محدودیت‌ها و عملکرد ایمن هر ویلچری که انتخاب می‌کنید مهم است.

اندازه صندلی (عرض و عمق)، ارتفاع صندلی تا کف، زیرپایی یا تکیه پا، پایه‌های چرخدار جلو، پشتی قابل تنظیم، کنترل‌ها و بسیاری از ویژگی‌های دیگر را می‌توان بر روی بسیاری از مدل‌های پایه سفارشی کرد یا به آن اضافه کرد، در حالی که برخی کاربران، اغلب آنهایی که نیازهای تخصصی دارند، ممکن است صندلی چرخدار سفارشی داشته باشند.

انواع ویلچر
ویلچرهای دستی

ویلچر دستی ویلچری است که توسط کاربر به حرکت در می‌آید. معمولاً با هل دادن میله‌های گردی که چرخ‌ها را احاطه کرده‌اند حرکت می‌کند. این ویلچر دارای دسته‌هایی در قسمت پشتی نیز می‌باشد که می‌توان آن را توسط شخص دیگری هل داد. نگهداری از ویلچر دستی آسان است، سبک وزن است و خرید آن کم هزینه تر است.

ویلچر برقی

ویلچر برقی توسط یک موتور و باتری به حرکت در می‌آید که بسیار پیچیده هستند. آنها با جوی استیک یا دکمه‌های فشاری کار می‌کنند.  بیایند. ویلچرهای برقی برای پشتیبانی از موتور و باتری نیاز به بدنه محکمی دارند، بنابراین بسیار سنگین و همچنین پرهزینه هستند.

ویلچر ورزشی

همانطور که از نام آن پیداست، ویلچرهای ورزشی برای انجام ورزش طراحی شده‌اند. این دستگاه‌ها بسیار سبک وزن هستند و در عین حال بسیار پایدار هستند. اغلب برای تنیس، بسکتبال با ویلچر و ماراتن استفاده می‌شوند.

ویلچر فوتبال و پاور فوتبال

ورزش جدیدی برای استفاده کنندگان از ویلچر برقی ساخته شده‌است به نام فوتبال با صندلی برقی یا پاور فوتبال. این تنها ورزش تیمی رقابتی برای کاربران صندلی چرخدار برقی است.

ویلچرهای ایستاده

صندلی چرخدار ایستاده ویلچری است که کاربر را در حالت ایستاده پشتیبانی می‌کند. آنها را می‌توان هم به عنوان ویلچر و هم به عنوان یک قاب ایستاده استفاده کرد و به کاربر اجازه می‌دهد روی صندلی چرخدار بنشیند یا بایستد. آنها با یک پمپ هیدرولیک یا کمک برقی از حالت نشسته به ایستاده حرکت می‌کنند.

ویلچرهای کودکان به دو صورت دستی و برقی هستند. این دستگاه‌ها فقط نسخه‌های کوچکتر ویلچرهای بزرگتر بزرگسالان هستند که معمولاً قابل تنظیم هستند، بنابراین می‌توانند همراه با کودک رشد کنند و با رشد کودک، وزن و حجم بیشتری را در خود جای دهند.

ویلچر ساحلی

به کاربران اجازه دهید وارد آب شوند و تحرک بهتری در شن و ماسه داشته باشند. مدل‌های متعددی موجود است. در بسیاری از کشورهای اروپایی که گردشگری خوبی دارد، بسیاری از سواحل با ویلچر قابل دسترسی هستند و این نوع ویلچرها را به صورت رایگان در اختیار مشتریان قرار می‌دهند.

ویلچرهای سه چرخ

ویلچرهای سه چرخ مفهوم جدیدی نیستند و اغلب در طراحی ویلچرهای مسابقه‌ای، ویلچرهای تنیس و سایر ورزشها و همچنین ویلچرهای همه منظوره روزمره استفاده شده‌ است. این ویلچرها نسبت به ویلچرهای چهارچرخ پایدارتر و قابل مانور در زمین های ناهموار هستند.

پیشرفت‌های تکنولوژیکی اخیر به آرامی فناوری صندلی چرخدار و EPW را بهبود می‌بخشد. برخی از صندلی‌های چرخدار مانند iBOT از فناوری ژیروسکوپی و سایر پیشرفت‌ها بهره می‌برند که صندلی را قادر می‌سازد تا تعادل داشته باشد و تنها روی دو چرخ از چهار چرخ خود بر روی برخی سطوح حرکت کند، بنابراین کاربر را تا ارتفاعی قابل مقایسه با یک فرد ایستاده بالا می‌برد. با کمک‌های موتوری برای صندلی‌های دستی که در دسترس و پیشرفته‌تر می‌شوند، آن‌ها همچنین می‌توانند از پله‌نوردی و ویژگی‌های چهار چرخ متحرک استفاده کنند.

ویلچر سگ

بله، دستگاهی به نام ویلچر برای سگ وجود دارد. آنها برای کمک به سگ‌های معلول و آسیب دیده ایجاد شدند تا تحرک خود را بازیابند. بسیاری از اوقات، مشکل جابجایی مفصل ران یا آسیب نخاعی است که سگ را بدون کنترل بر روی پاهای عقب خود می‌گذارد. ویلچر سگ روی پاهای عقب قرار می‌گیرد و روی زمین می‌چرخد و سگ با پاهای جلویی خود به جلو حرکت می‌کند. این به سگ کمک می‌کند تا تحرک خود را دوباره به دست آورد و زندگی شاد و سالمی داشته باشد.

هر زمان که برای خرید ویلچر در بازار هستید، مهم نیست که دنبال چه نوع ویلچری هستید، بهتر است که آنها را کمی با هم مقایسه کنید.

ویلچرهای مختلف با قابلیت‌های متفاوت و قیمت‌های متفاوت نیز عرضه می‌شوند. شما می‌خواهید مطمئن شوید که بهترین ویلچر را برای شخصی که از آن استفاده می کند، خواهید داشت.

منبع: ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a7%d9%86%d9%88%d8%a7%d8%b9-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

حداقل عرض درب برای دسترسی ویلچر چقدر است؟
در مورد راه پله‌ها، گوشه‌های تنگ، شیب‌ها و درها فکر بسیار کمی شده‌است. اما آن دسته از افرادی که تحرک کمتری دارند، مانند کاربران ویلچر، خود را با هر یک از درها که گویی یک مانع جدید هستند، وفق می‌دهند. بنابراین اطلاع داشتن از اندازه‌ها مفید است.

استانداردهای ناتوانی ADA ایجاب می‌کند که حداقل عرض درب برای دسترسی به صندلی چرخدار 32 اینچ که تقریبا 81.30 سانتی متر است، باشد. این حداقل عرض درگاه برای دسترسی به صندلی چرخدار در نظر گرفته می‌شود و به طور کلی یک عدد "ایمن" برای اکثر ویلچرهای موجود در بازار است.

با وجود این، در حالی که این واقعیت دارد که جهان برای کاربران ویلچر در دسترس‌تر می‌شود، اما هنوز مکان‌های زیادی وجود دارد که رفتن به آنها دشوار است. استانداردهای ADA در همه جا اجباری نیستند (اگرچه دلایل زیادی وجود دارد که باید باشند). امیدواریم در چند سال آینده، دولت این موضوع را در اولویت قرار دهد و قوانینی را برای اطمینان از دسترسی کامل به همه ورودی‌های عمومی، وضع کند.

اگر ورودی‌های کسب و کار شما غیرقابل دسترس است چه باید کرد؟
اگر صاحب کسب‌وکار هستید، بسته به جایی که در آن فعالیت می‌کنید، ممکن است از نظر قانونی مسئول ارائه درگاه‌های کاملاً قابل دسترسی 81.30 سانتی متری یا بیشتر باشید. حتی اگر هیچ الزام قانونی وجود نداشته باشد، مطمئناً یک ملاحظات اخلاقی وجود دارد. در این سناریو، هیچ نیاز یا دلیلی برای صبر کردن تا معرفی عرض ویلچر اجباری وجود ندارد. می‌توانید در هر زمانی ساختار ملک خود را تغییر دهید تا آن را برای ویلچر یا صندلی چرخدار در دسترس قرار دهید.

عرض بهینه برای ورودی با صندلی چرخدار عرض 81.30 سانتی متر یا بالاتر است. بسیاری از درهای قدیمی عرض بسیار باریک‌تری دارند. در حالی که کمتر از 81.30 سانتی مترممکن است برای یک ویلچر باریک به اندازه کافی عریض باشد، برای کسانی که ابعاد ویلچرشان بزرگتر است، مشکل ایجاد می‌کند.

اگر درهای محل کار شما خیلی باریک است، آنها را در بازسازی دیوارها با وسایل توانبخشی تطبیق دهید. در حالی که این کار ممکن است نیاز به کارهای ساختمانی داشته باشد، کار نسبتاً ساده‌ای است. اگرچه در برخی موارد سیم کشی داخلی و سوئیچ‌هایی که در کنار ورودی‌ها قرار دارند نیز ممکن است نیاز به جابجایی داشته باشند.

مطالعه بیشتر:

نحوه باز و بسته کردن ویلچر

ساخت درهای مناسب با ویلچر در خانه شما
اگر در خانه‌ای با ورودی‌های غیرقابل دسترس و کوچک زندگی می‌کنید، می‌توانید برای کاهش هزینه‌های بازسازی برای کمک هزینه دولتی درخواست دهید. کمک هزینه مسکن ویژه طرحی است که به افراد معلول کمک می‌کند تا هزینه بازسازی اساسی خانه خود را بپردازند.

هنگام بازسازی، فراموش نکنید که راهروهای اتصال و راهروهای ورودی را در نظر بگیرید. به عنوان مثال، اگر یک پیچ تند برای عبور از ورودی وجود داشته باشد، ممکن است برای استفاده راحت، از عرض درب حتی بیشتر از حداقل چیزی که انتظار دارید نیاز باشد.

چرا به جای آن ویلچر باریک‌تر نخرید؟
اگر در خانه‌ای با درهای باریک و کوچک زندگی می‌کنید اما نمی‌توانید هزینه‌های بازسازی را بپردازید یا اختیار انجام تغییرات لازم را ندارید، ممکن است ارزش آن را داشته باشد که در عوض روی یک صندلی چرخدار باریک یا یک صندلی انتقال سرمایه‌گذاری کنید. عرض کلی برخی از صندلی‌های موجود در بازار به 20 اینچ، یعنی 50.8 سانتی متر می‌رسد.

عرض سایر انواع صندلی چرخدار ویژه کودکان به عرض 14 اینچ، یعنی 35.56 سانتی متر می‌رسد! در این اندازه، می‌توانید از ورودی کمتر از 24 اینچ عبور کنید. با یک صندلی باریک، میزان فاصله مورد نیاز برای عبور از یک درب بسیار کمتر از یک صندلی چرخدار سایز کامل است.

اینکه آیا باید روی یک ویلچر باریک سرمایه گذاری کنید یا نه، به عوامل مختلفی بستگی دارد. آیا خانه شما برای کار با ویلچر مناسب است؟ آیا مکان‌هایی وجود دارد که نمی‌توانید به راحتی با یک ویلچر سایز کامل از آنها عبور کنید و آیا این کار فعالیت‌های روزانه شما را محدود می‌کند؟ آیا شهری که در آن زندگی می‌کنید عرض درگاه ADA را اجباری می‌کند؟ اگر نه، آیا می‌توانید هنگام حرکت در خارج از خانه خود براحتی با یک ویلچر یا صندلی چرخدار باریک کار کنید؟

شایان ذکر است که بسیاری از ویلچرهای باریک برای کار کردن به سطحی از تحرک نیاز دارند. آنها ممکن است برای کسانی که تحرک کم دارند یا بدون تحرک هستند یا افرادی که به مراقبت شبانه روزی وابسته هستند مناسب نباشند. اما اگر می‌توانید از یک صندلی باریک استفاده کنید، هزینه خرید آن را در مقایسه با هزینه بازسازی ملک در نظر بگیرید. آیا در دراز مدت، ارزش صرف هزینه زیاد برای تغییرات در ساختمان را دارد یا یک ویلچر باریک و کوچکتر راه حل مناسبی است؟

منبع:
ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d8%ad%d8%af%d8%a7%d9%82%d9%84-%d8%b9%d8%b1%d8%b6-%d8%af%d8%b1%d8%a8-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

کاردکردهای منحصر بفرد در سفارشی سازی ویلچر
سفارشی‌ سازی صندلی‌های چرخدار متناسب با نیازهای خاص می‌تواند شامل اصلاح طرح‌های استاندارد یا ایجاد یک طرح کاملا منحصر به فرد در ویلچر باشد که بتواند کارایی و راحتی خاصی برای فرد بوجود بیاورد.

صدها سال است که ویلچر وجود داشته است، اما ویلچرهای اولیه فقط برای کمک به یک فرد ناتوان در حرکت از نقطه A به نقطه B طراحی شده بودند.

با پیشرفت جامعه و ادغام افراد ناتوان، نقش ویلچر نیز تغییر کرد.

امروزه ویلچرها نه تنها وسیله‌ای برای حمل و نقل، بلکه به عنوان راهی برای بیان شخصیت خود به کاربران در نظر گرفته می‌شوند. کاربران می‌توانند صندلی‌های چرخدار فوق‌سبک با کارایی بالا و با کیفیت بالا و همچنین لوازم جانبی را پیدا کنند که به آنها امکان می‌دهد ظاهر و استایل خود را شخصی‌سازی کنند. حرکت از کاربرد به فردیت در این مقاله مورد بحث قرار گرفته‌است.

ویلچر مدرن در اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم با ظهور رینگ‌های فشاری برای خود رانش و تسمه‌هایی برای صندلی و پشتی شکل گرفت. قرن بیستم شاهد توسعه سریع ویلچرها بود، از اولین ویلچر موتوری گرفته تا اولین ویلچر تاشو، تا ویلچرهای سبک و ورزشی.

در دو دهه اخیر، پیشرفت در ویلچر مدرن شتاب گرفته‌است. آنها سبک‌تر هستند و عملکرد بهتری نسبت به قبل دارند.

در حال حاضر امکانات زیادی برای بهبود سواری وجود دارد، از سیستم‌های تعلیق که به حذف لرزش‌ها و تکان‌ها کمک می‌کنند، تا فریم‌های بسیار سبک که عملکرد بهتری را امکان‌پذیر می‌کنند، تا طراحی‌های خاص برای هر نیاز و سلیقه. روند اخیر به سمت سفارشی سازی است.

صندلی‌های چرخدار سفارشی اکنون به دلایل زیادی درخواست می‌شوند، از جمله:

• متناسب با نیازهای فیزیکی خاص
• بهبود یا ارائه عملکرد ویژه
• بیان سبک و تصویر

سفارشی‌سازی ویلچر متناسب با نیازهای خاص کاربر می‌تواند شامل تغییرات ساده در طرح‌های استاندارد یا ایجاد یک طرح کاملاً منحصربه‌فرد باشد. مادری را تصور کنید که دچار قطع عضو سه گانه شده‌است. او چگونه خود و نوزادش را حرکت خواهد داد؟ اکنون می‌توان ویلچرهای ویژه‌ای برای کمک به او طراحی کرد. به عنوان مثال، کاربر با دست قطع شده می‌تواند از یک چرخ مخصوص استفاده کند که دارای دو لبه دستی است تا امکان کنترل هر دو چرخ با یک دست را فراهم کند.

همچنین می‌توان ویلچر را طوری تغییر داد که در جلو کشیده شود و صندلی کودک به صندلی چرخدار جلوی مادر متصل شود. نمونه‌های دیگر ممکن است شامل طراحی صندلی‌های چرخدار خیلی بلند یا خیلی کوتاه برای کاربران خیلی بلند یا کوچک یا صندلی‌های چرخدار تقویت‌شده برای کاربران سنگین وزن یا دستگاه‌های تخصصی برای کاربرانی باشد که کنترل موتور یا عملکرد محدودی دارند. ویلچرهای سفارشی در حال حاضر به طور مرتب طراحی می‌شوند تا تقریباً هر نیاز خاصی را برآورده کنند.

شخصی سازی ویلچر برای عملکرد، اغلب برای ورزشکاران یا کاربران بسیار فعال مورد نیاز است.
تنیس بازان می‌توانند الزامات ویژه‌ای مانند وضعیت نشستن با شیب معکوس داشته باشند که در آن پشتی صندلی بالاتر از جلو باشد تا قدرت بیشتری در حرکات بازو و بدن ایجاد کند. بازیکنان راگبی به ویلچرهایی با طراحی ویژه نیاز دارند که بدون آسیب رساندن به ویلچر یا سرنشین، ضربه بسیار سختی را متحمل شوند.

سفارشی سازی برای عملکرد فقط برای ورزشکاران نیست ، بلکه می‌تواند راحتی را برای کاربران روزمره و معمولی نیز بهبود بخشد.

فریم‌ها را می‌توان به صورت سفارشی طراحی کرد تا مانند یک دستکش متناسب با بدن فرد باشد. همچنین، ویلچرهای سفارشی سبکتر هستند و معمولا عملکرد بهتری دارند. بیشتر صندلی‌های چرخدار تولید انبوه با استفاده از براکت‌های قابل تنظیم برای نگه‌داشتن قاب در کنار هم ساخته می‌شوند تا ویلچر پیش‌ساخته بتواند متناسب با اندازه‌ها و نیازهای افراد مختلف تنظیم شود.

با این حال، این براکت‌ها وزن ایجاد می‌کنند. ویلچرهای سفارشی به گونه‌ای ساخته می‌شوند که متناسب با فردی باشد که برای آن ساخته شده‌اند. به جای استفاده از براکت‌های قابل تنظیم، قطعات ویلچر به هم جوش داده می‌شوند. این بدان معنی است که ویلچر به هیچ وجه قابل تنظیم نیست، بنابراین باید توسط یک متخصص با تجربه به درستی طراحی شود.

با این حال، از آنجایی که جوش‌ها سبکتر از براکت‌ها هستند، صندلی‌های چرخدار سفارشی به طور قابل توجهی سبک‌تر هستند. آنها همچنین معمولا عملکرد بهتری دارند زیرا انرژی ناشی از فشار ممکن است در حرکت‌های کوچک درون براکت‌ها از بین برود.

سفارشی سازی همچنین می‌تواند ظاهر و استایل ویلچر را منحصربفرد کند. لوازم جانبی را می‌توان برای تکمیل ظاهر خریداری کرد.

پیشرفت‌های فناوری کمکی، مانند پیشرفت اخیر در طراحی ویلچر، ادغام افراد ناتوان در جامعه را آسان‌تر می‌کند. اما حتی با وجود فناوری جدید، کاربران نمی‌توانند بدون دسترسی عمومی و بودجه برای خرید فناوری جدید یکپارچه شوند.

اگر دولت رمپ‌ها، درهای ویژه و سایر زیرساخت‌ها را برای دسترسی به فضاهای عمومی، حمل و نقل، پیاده روها و جاده‌ها فراهم نکند، بهترین ویلچر جهان به یک معلول کمکی نمی‌کند که حرکت کند.

منبع:
 ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d8%b3%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b4%db%8c-%d8%b3%d8%a7%d8%b2%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

اطلاعاتی در مورد انواع ویلچرهای برقی
ویلچر برقی چهار چرخ یا شش چرخ و غیر تاشو هستند، با این حال، برخی از طرح‌های تاشو وجود دارد، و طرح‌های دیگر ممکن است تا حدی قابلیت جداسازی جزئی برای حمل و نقل را داشته باشند.

چهار سبک کلی از سیستم‌های محرک ویلچرهای برقی دارای چرخ محرک جلو، مرکزی یا عقب و تمام چرخ متحرک هستند. کاربر معمولاً سرعت و جهت را با استفاده از جوی استیک روی یک کنترلر کنترل می‌کند. در صورت عدم هماهنگی یا عدم استفاده از دستها یا انگشتان، می‌توان از بسیاری از دستگاه‌های ورودی دیگر استفاده کرد.

اطلاعات ضروری
ویلچر موتوری یا ویلچر برقی به عنوان ویلچری تعریف می‌شود که با استفاده از موتور الکتریکی به جای نیروی دستی حرکت می‌کند . ویلچرهای موتوردار برای کسانی مفید است که نمی‌توانند ویلچر دستی را به حرکت درآورند ، یا برای افرادی که ممکن است نیاز به استفاده از ویلچر برای مسافت‌ها یا سطوحی داشته باشند که در ویلچر دستی خسته کننده‌است ، مفید و بهتر است.

همچنین ممکن است نه تنها برای افرادی که دارای اختلالات حرکتی هستند، بلکه برای افرادی که دارای شرایط قلبی عروقی و مبتنی بر خستگی هستند نیز استفاده شوند. گفته می‌شود ویلچر برقی توسط جورج کلاین که برای شورای ملی تحقیقات کانادا کار می‌کرد، برای کمک به جانبازان مجروح در طول جنگ جهانی دوم اختراع شد.

ویلچرهای برقی معمولاً چهار چرخ یا شش چرخه و غیر تاشو هستند، با این حال برخی از طرح‌های تاشو وجود دارد و سایر طرح‌ها ممکن است توانایی جداسازی جزئی برای حمل و نقل را داشته باشند. چهار سبک کلی از سیستم‌های محرک ویلچرهای برقی وجود دارد: دیفرانسیل جلو، وسط یا عقب و چهار چرخ محرک.

ویلچرهای برقی معمولاً تا حدودی بزرگ‌تر ازویلچرهای معمولی هستند. ویلچر برقی دیفرانسیل وسط، در جلو و در عقب شش چرخ دارند.

یک ویلچر برقی می‌تواند توسط شخصی که شاید به دلیل شرایط ناتوان کننده بازو، دست، شانه یا سایر شرایط ناتوان کننده عمومی تر، برای رانندگی با اسکوتر حرکتی، و قدرت ساق پا برای به حرکت درآوردن صندلی دستی که پاهای آنها مهارت یا تحرک ندارد، را ندارد.

ویلچرهای برقی می‌توانند عملکردهای مختلفی مانند تغییر شیب و ارتفاع صندلی، تکیه گاه، بالا آوردن پاها و سایر عملکردهای مفید یا ضروری برای سلامتی و عملکرد را ارائه دهند. کاربر ویلچر برقی همچنین ممکن است شرایط ویژه‌ای برای صندلی یا استراحت دست و پا داشته باشد که توسط صندلی برقی ارائه می‌شود.

فناوری مورد استفاده در ویلچرهای برقی مشابه اسکوترهای متحرک است و برخی از تولیدکنندگان ویلچرهای برقی مدل‌هایی را ارائه می‌دهند که بیشتر شبیه یک اسکوتر حرکتی است تا یک ویلچر سنتی.

امروز سه سبک کلی از ویلچرهای برقی (EPW) را خواهید دید. هر سبک از ویلچر دارای ویژگی‌های هندلینگ خاصی است. EPW ها نیز بر اساس نوع صندلی تقسیم می‌شوند. برخی از مدل‌ها شبیه صندلی‌های دستی، با صندلی و قاب سبک زنجیر هستند، در حالی که برخی دیگر مانند صندلی‌های خودرو، صندلی «کاپیتان» دارند.

EPW ها طیف وسیعی را از مدل‌های کوچک و قابل حمل، که می‌توانند تا یا از هم جدا شوند، تا صندلی‌های بزرگ و سنگین با امکانات کامل (که اغلب به آن‌ها صندلی‌های «توانبخشی» می‌گویند، اجرا می‌کنند.

کاربر معمولاً سرعت و جهت را با استفاده از جوی استیک روی یک کنترلر کنترل می‌کند. در صورت عدم هماهنگی یا عدم استفاده از دست‌ها یا انگشتان، می توان از بسیاری از دستگاه های ورودی دیگر استفاده کرد.
ویلچرهای برقی معمولاً توسط یک جوی استیک روی تکیه‌گاه کنترل می‌شوند که می‌توان آن را بر روی هر دسته برای استفاده دست چپ یا راست‌ نصب کرد. تکیه گاه بازو را معمولاً می‌توان از مسیر خارج کرد تا کاربر بتواند مثلاً به میز یا نیمکت نزدیک شود.

اگر کنترل جوی استیک برای نیازهای کاربر مناسب نیست، روش‌های دیگری برای کار کردن با ویلچر برقی وجود دارد، از جمله کنترل سر، لوله کشیدن و دمیدن هوا، کنترل نوک انگشت یا کنترل پا برای افرادی که ضایعات نخاعی C2-C3 یا آسیب‌های سر دارند. (کاربر به لوله‌ای که در نزدیکی دهان قرار دارد می‌دمد که حرکت صندلی را کنترل می‌کند).

یک صندلی برقی یا ویلچر برقی می‌تواند استقلال و آزادی را برای کسانی که در حال حاضر به دیگران متکی هستند به ارمغان بیاورد. هنگامی که تصمیم به انتخاب یک ویلچر برقی به جای اسکوتر حرکتی یا ویلچر گرفتید، هنوز انتخاب‌های زیادی وجود دارد که باید انجام دهید. از جمله قیمت، سبک و اندازه ویلچر برقی، قابل حمل بودن و میزان فاصله بین شارژ.

به طور سنتی، ویلچرهای برقی برای حمل و نقل طراحی نشده بودند، و بنابراین جدا کردن آنها بسیار دشوار بود. با این حال، امروزه بیشتر ویلچرهای برقی قابل حمل و نقل هستند و برخی از آنها به راحتی جدا می‌شوند. صندلی‌های برقی از فناوری و ویژگی‌های موجود در اسکوترهای متحرک استفاده می‌کنند، مانند جدا کردن آسان بسته‌های باتری و قطعاتی که به راحتی جدا می‌شوند، که ممکن است به این معنی باشد که کاربر برای حمل و نقل یا شارژ مجدد ویلچر برقی نیازی به کمک اضافی ندارد.

تا همین اواخر، صندلی‌های چرخدار برقی عمدتاً برای استفاده در داخل خانه طراحی می‌شدند، این موضوع اکنون با تغییر تکنولوژی و نیازهای کاربر تغییر کرده‌است. اکنون می‌توان ویلچرهای برقی را خریداری کرد که به یک اندازه برای مصارف داخلی و خارجی مناسب هستند.

امروزه ویلچرهای برقی با برد بیش از 20 مایل و سرعت 6 مایل در ساعت در دسترس هستند. این صندلی‌های برقی با چرخ‌ها و لاستیک‌های سبک در فضای باز عرضه می‌شوند. آنها گاهی اوقات دارای چرخ‌های عقب اضافی برای کمک به پایداری در هنگام خارج از جاده هستند. این مدلها برای استفاده در فضای باز بسیار مناسب‌تر از فضای داخلی هستند. صندلی‌های برقی دیفرانسیل عقب یا چرخ وسطی محبوب‌ترین و ایده‌آل‌ترین صندلی‌ها برای استفاده در خارج از منزل و همچنین داخل خانه هستند.

اگر از ویلچر برقی در خانه و همچنین در فضای باز استفاده می‌شود، مهم است که اطمینان حاصل شود که صندلی برقی، تناسب، راحتی و سطح مناسبی از پشتیبانی را ارائه می‌دهد.

یک ویلچر برقی با کارایی 6 مایل در ساعت که برای استفاده در بیرون طراحی شده‌است لزوماً برای استفاده تمام روز در یک آپارتمان کوچک مناسب نیست. از آنجایی که کاربران صندلی برقی اغلب زمان بیشتری را در صندلی‌های برقی خود می‌گذرانند، صندلی برقی باید متناسب با محیطی باشد که قرار است در آن استفاده شود.

کاربران مختلف به انواع مختلفی از صندلی‌ها، تکیه‌گاه‌های پا و دسته‌های مختلف نیاز دارند زیرا راحتی و ثبات را برای کاربر فراهم می‌کنند. اگر کاربر زمان زیادی را در صندلی برقی سپری کند، پس یک بالشتک ویلچر، سرمایه گذاری عاقلانه‌ای برای اطمینان از راحتی و کمک به جلوگیری از زخم‌های بستر خواهد بود.

ویلچرهای برقی مانند اسکوترهای متحرک شارژ می‌شوند. شارژر باتری معمولاً در حالی که باتری‌ها وصل هستند به واحد کنترل صندلی برقی وصل می‌شود. این بدان معناست که کاربر لازم نیست نگران بلند کردن یا نصب مجدد باتری‌ها باشد.

اکثر مدل‌های ویلچر برقی دارای طیف وسیعی از وسایل اضافی هستند. اینها می‌توانند شامل پایه‌های مختلف پا، تکیه گاه دست، نگهدارنده مخزن اکسیژن و در برخی موارد یک سیستم صندلی متفاوت باشد. برخی از صندلی‌های برقی با صندلی‌های مرتفع در دسترس هستند تا کاربر بتواند به مواردی روی سطح کار، قفسه یا کمد دسترسی پیدا کند که معمولاً برای کاربران دیگر صندلی برقی‌ها غیرقابل دسترسی است.

منبع: ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d9%82%db%8c%d8%9b-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d9%82%db%8c/

تفاوت بین صندلی حمل و نقل و ویلچر چیست؟
افراد دارای اختلال حرکتی اغلب به استفاده از کمک حرکتی برای انجام کارهای روزانه نیاز دارند . این وسایل کمکی در اشکال و اندازه‌های بسیار متنوعی وجود دارند، اما دو مورد از رایج‌ترین آنها ویلچر و صندلی حمل‌ونقل هستند. اگرچه آنها بسیار شبیه به نظر می‌رسند، اما انواع متمایز از کمک‌های حرکتی هستند و باید به این شکل در نظر گرفته شوند.

تفاوت اساسی موجود بین صندلی حمل و نقل و ویلچر : صندلی‌های چرخدار با چرخ‌های بزرگ ساخته می‌شوند تا کاربران بتوانند خود را حرکت دهند، در حالی که صندلی‌های حمل‌ونقل چرخ‌های کوچک‌تری دارند و برای افرادی ساخته شده‌اند که نمی‌توانند از ویلچرهای دستی استفاده کنند و باید توسط مراقب از پشت هل داده شوند.

با این حال، فراتر از آن، هنوز چند تفاوت دیگر وجود دارد که باید در نظر گرفت:

اصول اولیه ویلچر:
ویلچر یک وسیله حرکتی تخصصی‌است که برای کسانی طراحی شده‌است که نمی‌توانند بدون کمک راه بروند یا در راه رفتن مشکل دارند. آنها در مجموعه‌ای از اندازه‌ها، رنگ‌ها و طرح‌ها هستند اما همه ویلچرها یک چارچوب مشترک دارند. چرخ‌های جلو کوچک‌تر هستند و معمولاً به مکانیزم چرخشی آزادانه متصل می‌شوند تا بتوان به راحتی آن‌ها را چرخاند.

چرخ‌های عقب معمولاً کمی بزرگ‌تر و با نرده‌های چرخشی همراه هستند. وقتی این ریل‌ها رانده می‌شوند، صندلی به جلو حرکت می‌کند. اینگونه است که کاربران ویلچر به طور مستقل خود را در حین استفاده از ویلچر حرکت می‌دهند. آنها معمولاً برای حرکت نیازی به کمک ندارند.

وزن متوسط یک ویلچر حدود 25-45 پوند، یعنی حدود 12- 20.5 کیلوگرم‌است. ابعاد این ویلچرمعمولاً در حدود 18 در 18 اینچ، یعنی 45.72 سانتی متر است و از یک قاب فولادی با روکش پارچه‌ای ساخته شده‌است. از آنجایی که ویلچر را می‌توان به راحتی تنها با بازوها جابه جا کرد، به این معنی است که حتی کسانی که فلج پایین تنه دارند نیز می‌توانند از آن برای رفت و آمد استفاده کنند.

مبانی صندلی حمل و نقل:
ویلچرهای حمل و نقل، اگرچه شبیه به ویلچرهای سنتی هستند، اما چند تفاوت متمایز دارند. آنها سبک تر و جمع و جورتر هستند و مهمتر از همه، آنها نرده های چرخشی ندارند زیرا برای استفاده مستقل طراحی نشده‌اند.

صندلی‌های حمل‌ونقل به‌جای هل دادن توسط کاربر، توسط شخص دوم، یک کمک‌کننده، به سمت جلو هل داده می‌شوند. بنابراین، این یک صندلی دو نفره است که معمولا در خانه‌های سالمندان و بیمارستان‌ها دیده می‌شود. تنها در صورتی حرکت می‌کند که یک دستیار کاملاً متحرک آن را هدایت کند. مزیت این‌است که صندلی‌های حمل و نقل ساده‌تر هستند و حجم کمتری نسبت به صندلی‌های چرخدار واقعی دارند. آنها همچنین می‌توانند به محیط‌های باریک یا شیب دارتر، از جمله درهای باریک خانه شما دسترسی داشته باشند.

وزن متوسط یک صندلی حمل و نقل فولادی 15-35 پونداست. این صندلی معمولاً کمی کوچکتر از ویلچر است، معمولاً بسته به شکل، قاب اصلی صندلی حدود 16 x 16 اینچ‌است. هر دو چرخ جلو و عقب بر خلاف یک ویلچر استاندارد، تقریباً همیشه یک اندازه هستند. آنها معمولاً مکانیزمی برای استفاده فردی ندارند و فقط یک ترمز بسیار ساده دارند.

تفاوت‌های عمده بین ویلچر و صندلی حمل و نقل:
تمایز کلیدی در نحوه حرکت هر یک از این صندلی‌ها به جلو است.

همانطور که قبلا ذکر شد، صندلی‌های حمل و نقل سبک برای استفاده مستقل طراحی نشده‌اند. فقط در صورتی می‌توان از آنها را استفاده کرد که فرد دومی با بدن توانا صندلی را به جلو هل دهد. گفته می‌شود، در برخی شرایط، در صورتی که کاربر اصلی بتواند توانایی کافی برای ایستادن و هل دادن صندلی‌را به جلو داشته باشد، می‌تواند به عنوان واکر موقت استفاده شود.

ویلچر امکان استفاده کاملاً مستقل را فراهم می‌کند حتی اگر فردی از ناحیه کمر به پایین فلج شود. اگر بازوهای آنها کاربردی باشند، فرد می‌تواند بدون کمک خود را به حرکت درآورد. به همین دلیل‌است که صندلی‌های چرخدار در اکثر محیط‌ها و برای اکثر افراد انتخاب برتر هستند. تنها زمانی که صندلی‌حمل و نقل گزینه بهتری است، زمانی است که کاربر دارای ضعف بالاتنه باشد یا دسترسی به یک منطقه باریک یا سخت لازم است.

به عنوان مثال، صندلی‌های حمل و نقل ممکن است انتخاب بهتری در هنگام سفر با وسایلی مانند قطار، تراموا یا اتوبوس باشند. آنها را می‌توان بر خلاف بسیاری از ویلچرهای استاندارد تا کرد و باریک‌تر کرد تا از راهروها و روی پله‌ها سر بخورد. با این حال، در کل، ویلچر هنوز گزینه برتر برای هر کسی است که می‌خواهد واقعاً مستقل حرکت کند.

همچنین شایان ذکر است که صندلی‌های چرخدار در درجه اول به این دلیل که تقاضای بیشتری برای آنها به عنوان یک همراه طولانی مدت وجود دارد، دارای گزینه‌های سفارشی‌سازی بیشتری نسبت به صندلی‌های حمل و نقل هستند.

انتخاب صندلی مناسب برای تحرک:
در حالی که موارد بالا باید نقطه شروع خوبی به شما بدهد، همیشه ایده خوبی‌است که قبل از خرید یک ویلچر یا صندلی‌حمل و نقل، مستقیماً با آن تماس داشته باشید. در آن بنشینید، وزن آن را احساس کنید و میزان نیروی مورد نیاز برای به جلو راندن آن را ارزیابی کنید. آیا برای وزن و قد شما مناسب است؟ در چه محیط هایی نمی‌توان از آن استفاده کرد؟

هر دو، ویلچر و صندلی‌های حمل و نقل راه‌های موثری برای افزایش تحرک و راحتی برای افراد معلول و مراقبین آنها هستند. دانستن تفاوت‌های بین این دو و در نظر گرفتن نیازهای کاربر و مراقب باید در تصمیم‌گیری برای خرید یکی یا دیگری یا هر دو کمک کند.

منبع:
ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d9%85%d9%82%d8%a7%db%8c%d8%b3%d9%87-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1-%d9%88-%d8%b5%d9%86%d8%af%d9%84%db%8c-%d8%ad%d9%85%d9%84-%d9%88-%d9%86%d9%82%d9%84/

اطلاعاتی در مورد ویلچر دستی و انواع آن
ویلچر دستی به عنوان وسیله‌ای است که به صورت دستی یا با نیرویی هدایت می‌شود که عمدتاً برای استفاده توسط یک فرد دارای ناتوانی حرکتی برای هدف اصلی جابجایی در داخل خانه یا هم در داخل و هم در فضای باز طراحی شده‌است.

ویلچر دستی استاندارد به عنوان ویلچر دستی تعریف می‌شود که:

بیش از 36 پوند (16.33 کیلوگرم) وزن دارد.
دارای ظرفیت وزنی 250 پوند (113.4 کیلوگرم) یا کمتر.
دارای ارتفاع صندلی 19 اینچ (48.26 سانتی متر) یا بیشتر.
عمق صندلی بین 15 تا 19 اینچ (48.26 سانتی متر) است.
عرض صندلی بین 15 تا 19 اینچ (48.26 سانتی متر) است.
دارای زیرپایی ثابت، چرخشی یا قابل جدا شدن.
دارای تکیه گاه دستی ثابت، تاب دار یا قابل جدا شدن است.
ویژگی‌هایی برای پذیرش مناسب صندلی یا موقعیت تخصصی ندارد.
درایو تک بازویی، کاربر را قادر می‌سازد به چپ یا راست بپیچد، در حالی که درایو دو بازو به کاربر امکان می‌دهد روی یک خط مستقیم به جلو یا عقب حرکت کند. نوع دیگری از ویلچر که معمولا مورد استفاده قرار می‌گیرد، ویلچر اهرمی است. این نوع صندلی چرخدار کاربر را قادر می‌سازد تا با حرکت دادن اهرم‌ها حرکت کند.

در طیف ویلچرهای ارزان قیمت، صندلی‌های فولادی لوله‌ای و سنگین با صندلی‌های زنجیری و سازگاری کم در بازار است. در محدوده قیمت بالاتر و معمولاً توسط افراد دارای معلولیت طولانی مدت استفاده می‌شود، ویلچرهای سبک وزن با گزینه‌های بیشتر و باز هم در قیمت بالاتر، صندلی‌های چرخدار فوق سبک است که دارای گزینه‌های صندلی و لوازم جانبی گسترده، ویژگی‌های همه جانبه و غیره است.

یک ویلچر دستی استاندارد پایه شامل یک صندلی و پشتی، دو چرخ کوچک جلو و دو چرخ بزرگ، یکی در هر طرف، و یک تکیه‌گاه پا است.

یکی از معایب اصلی استفاده از ویلچرهای دستی، مربوط به بالاتنه است. بله، ورزش برای کسانی که به خود فشار می‌آورند خوب است، اما با گذشت زمان همین حرکت می‌تواند منجر به آسیب شود. چیزی که کاربران ویلچر سعی می‌کنند تا حد امکان از آن اجتناب کنند. از دیگر معایب، باد کردن لاستیک‌ها و در یک راستا نگه داشتن بدنه صندلی است. قبل از اینکه فرد بتواند بین صندلی دستی یا صندلی برقی یکی را انتخاب کند، باید عوامل زیادی در نظر گرفته شود.

ویلچر دستی یا خودکششی؟
ویلچرهای دستی معمولاً با استفاده از چرخ‌های عقب بزرگ با قطر متوسط 20 تا 26 اینچ و شبیه چرخ‌های دوچرخه توسط سرنشین به حرکت در می‌آیند. کاربر با فشار دادن روی لبه‌های دستی که از لوله دایره‌ای شکلی که به بیرون چرخ‌های بزرگ متصل است، صندلی را حرکت می‌دهد. یک اپراتور ماهر می‌تواند ویلچر را روی چرخ‌های عقب بکشد که برای بالا رفتن از حاشیه‌ها و غیره، کلیدی است.

ویلچرهای دستی استاندارد: توسط افرادی استفاده می‌شود که عملکرد کافی اندام بالایی دارند که می‌توانند با خیال راحت ویلچر استاندارد را به حرکت درآورند. وزن این نوع ویلچر از 35 پوند (15.88 کیلوگرم) شروع می‌شود.
ویلچرهای دستی Heavy Duty: این ویلچرها دارای یک قاب سنگین تقویت شده هستند که بسته به برند صندلی، ظرفیت‌های وزنی بین 250 تا 650 پوند (294.84 کیلوگرم) را در خود جای می‌دهد.
ویلچرهای دستی سبک وزن: این ویلچرها با کمترین تلاش، بیشترین استقلال حرکت را به شما می‌دهند. این نوع ویلچر برای افرادی که نمی‌توانند با ویلچر دستی استاندارد خود رانده شوند توصیه می‌شود. وزن این نوع ویلچر از 28 تا 34 پوند متغیر است.
ویلچر بسیار سبک: برای افراد بسیار فعال، زیرا به راحتی قابل مانور و دوام هستند. وزن این نوع ویلچر به 14 پوند (6.35 کیلوگرم) می رسد. این به سهولت استفاده و حمل و نقل کمک می‌کند.
ویلچرهای فاصله محوری
سکوهای چرخدار با سیستم‌های نشیمنگاهی قالب‌گیری شده ویژه که با آن‌ها برای کاربرانی با وضعیت پیچیده‌تر ارتباط برقرار می‌کنند. یک سیستم صندلی قالب‌گیری شده شامل گرفتن قالب از بهترین موقعیت نشستن فرد و حک کردن شکل از memory foam یا تشکیل یک مش پلاستیکی در اطراف آن است. این صندلی سپس پوشانده می‌شود، قاب می‌شود و به یک فاصله بین دو محور متصل می‌شود، این صندلی بیشتر به یک صندلی چرخدار سفارشی تبدیل می‌شود و سپس یک نوع استاندارد.

ویلچرهای همراه پیشران
ویلچرهای متصدی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که توسط مراقب یا دوستی که ویلچر را با استفاده از دسته‌ها هل می‌دهد، حرکت داده می‌شوند، و بنابراین چرخ‌های عقب بدون حاشیه و اغلب کوچک‌تر هستند. این صندلی ها معمولاً به عنوان صندلی‌های انتقال برای جابجایی بیماران در مکان‌هایی مانند بیمارستان‌ها و فرودگاه‌ها استفاده می‌شوند.

ویلچرهای دستی برای افرادی که نیاز به استفاده موقت از ویلچر دارند نیز مفید است. شرایطی مانند رگ به رگ شدن مچ پا یا شکستگی پا تنها فرد را برای چند هفته یا چند ماه روی صندلی چرخدار حبس می‌کند. از آنجایی که این فقط موقتی است، خرید ویلچر برقی گران قیمت برای آن شخص ضروری نیست. ویلچر دستی در طول دوره نقاهت به خوبی کار خواهد کرد.

حقایق و آمار ویلچرهای دستی
اولین ویلچر اختصاصی شناخته شده (اختراع شده در سال 1595 و به نام صندلی معلولان) برای فیلیپ دوم اسپانیا توسط یک مخترع ناشناس ساخته شد. در سال 1655، استفان فارفلر، ساعت ساز فلج، یک صندلی خودکششی روی شاسی سه چرخ ساخت. در سال 1900، اولین چرخ‌های پره‌ای بر روی صندلی چرخدار استفاده شد. در سال 1916، اولین ویلچر موتوردار در لندن ساخته شد.

اولین ویلچر برقی توسط مخترع کانادایی، جورج کلاین و تیم مهندسانش در حین کار برای شورای ملی تحقیقات کانادا در برنامه‌ای برای کمک به جانبازان آسیب دیده پس از جنگ جهانی دوم اختراع شد. اخیراً، جان دونوگهو و برینگیت فناوری جدیدی برای ویلچر اختراع کردند که برای بیمارانی با تحرک بسیار محدود در نظر گرفته شده‌است که در غیر این صورت ممکن است در استفاده از ویلچر به تنهایی دچار مشکلاتی شوند. دستگاه BrainGate در مغز بیمار کاشته می‌شود و به رایانه متصل می‌شود، که بیمار می‌تواند دستورات ذهنی را به آن ارسال کند که در نتیجه هر ماشینی از جمله ویلچرها آنچه را که می‌خواهند انجام می‌دهند. فناوری جدید BCI یا رابط مغز و کامپیوتر نامیده می‌شود.

ویلچرهای دستی ممکن است تمام گزینه‌ها و ویژگی‌هایی را که ویلچرهای برقی برای افراد معلول ارائه می‌کنند نداشته باشند ، اما می‌توانند ارزان‌تر و کارآمدتر از ویلچرهای برقی حجیم تر باشند.

منبع:
اطلاعاتی در مورد انواع ویلچر دستی 

ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1-%d8%af%d8%b3%d8%aa%db%8c/

نگاهی به رمپ‌های ویلچر
اطلاعات و نقشه‌های طراحی رمپ ویلچر شامل رمپ‌های قابل حمل تاشو و دسترسی دائمی برای ساختمان‌ها می‌شود.
یک رمپ صندلی چرخدار به عنوان یک صفحه شیبدار که به انضمام یا به جای پله‌ها نصب می‌شود، تعریف می‌شود. رمپ به کاربران ویلچر و همچنین افرادی که کالسکه‌ها یا سایر وسایل چرخ دار را هل می‌دهند، اجازه می‌دهد تا راحت‌تر به ساختمان دسترسی داشته باشند.

برای مطالعه بیشتر:

چالش‌های پیش روی کاربران ویلچر

توضیحات ضروری
یک رمپ صندلی چرخدار به عنوان یک صفحه شیبدار که به انضمام یا به جای پله‌ها نصب می‌شود ، تعریف و بیان می‌شود . رمپ به کاربران صندلی چرخدار  و همچنین افرادی که کالسکه‌ها یا سایر وسایل چرخ دار را هل می‌دهند، اجازه می‌دهد تا راحت‌تر به ساختمان دسترسی داشته باشند.
رمپ‌های ویلچر (یا راه‌های دیگر برای دسترسی کاربران ویلچر به ساختمان، مانند آسانسور ویلچر) در ساخت و سازهای جدید برای اقامتگاه‌های عمومی برای افراد دارای معلولیت الزامی است.

رمپ صندلی چرخدار می‌تواند دائمی، نیمه دائمی یا قابل حمل باشد. رمپ‌های دائمی طوری طراحی شده اند که به صورت پیچ و مهره‌ای وصل شوند. رمپ‌های نیمه دائمی روی زمین یا بالشتک بتنی قرار می‌گیرند و معمولاً برای کوتاه مدت استفاده می‌شوند. رمپ ویلچر به کاربر ویلچر دسترسی بیشتری را می‌دهد که در آن فاصله عمودی باید طی شود.

انواع رمپ ویلچر
• رمپ‌های نیمه دائمی - در بالای زمین قرار می‌گیرند و معمولاً برای راه حل‌های کوتاه مدت استفاده می‌شوند.

• رمپ‌های دائمی - راه‌حل‌های بلندمدت برای ناتوانی‌ها هستند و معمولاً در جای خود پیچ یا سیمان می‌شوند. اینها برای ساختمان‌ها یا سالن‌های جدید مناسب هستند.

• رمپ‌های قابل حمل - ساخته شده از مواد سبک وزن و قابلیت جمع شدن برای سهولت در حمل و نقل است. مهم است که مدلی را پیدا کنید که دارای سطح مقاومت در برابر لغزش باشد. آنها در انواع فلزات و ترکیبات آلومینیومی موجود هستند که نگهداری و تمیز کردن آنها آسان است. انواع مختلفی از رمپ‌های قابل حمل ویلچر وسایل نقلیه موجود است. برخی فقط رمپ هستند، در حالی که برخی دیگر نرده دارند. نسخه‌های لوکس دارای نرده در دو طرف هستند. سبک قدیمی رمپ‌های ویلچر مسیر هنوز در دسترس است. اینها یک سطح شیب دار برای هر مجموعه چرخ برای ویلچر دارند و بیشتر برای دسترسی به وسیله نقلیه استفاده می‌شوند.

• رمپ وسایل نقلیه - وانت‌های مجهز به رمپ ویلچر معمولاً در مراکز سالمندان و مدارس دیده می‌شوند، جایی که از آنها برای انتقال افراد دارای معلولیت به و از رویدادهای عمومی استفاده می‌شود. بسیاری از فروشندگان، ون‌هایی را می‌فروشند که این رمپ‌ها از قبل متصل شده‌اند. در واقع، ممکن است خرید یک ون جدید آسان‌تر باشد تا اینکه ون قدیمی خود را برای قرار دادن رمپ ویلچر تغییر دهید.

• رمپ‌های ریلی ویلچر - طراحی‌شده برای همسو شدن با چرخ‌های ویلچر، که برخی از آن‌ها از طراحی تلسکوپی استفاده می‌کنند که برای استفاده در پله‌ها، ون‌ها یا حاشیه‌ها گسترش می‌یابد. برای حمل و نقل عمومی، ساخت ترامواها و اتوبوس‌های طبقه پایین استفاده می‌شود.

• رمپ های قابل حمل ویلچر چمدان - واحدهای استاندارد تک تاشو که از وسط تا می‌شوند و مانند یک چمدان دسته دار حمل می‌شوند.

رمپ دسترسی ویلچر باید چه زاویه یا شیبی داشته باشد؟
در آمریکا، برای بارگیری ویلچرهای بدون کاربر، ADA شیب 3:12 را توصیه می‌کند. این بدان معناست که برای هر سه اینچ افزایش عمودی، شما باید حداقل یک پا از رمپ داشته باشید. برای استفاده تجاری، ADA شیب 1:12 را توصیه می‌کند، به این معنی که هر یک اینچ از خیز عمودی به یک شیب برای رمپ دار نیاز دارد. به عنوان مثال، ارتفاع 24 اینچ (60.96 سانتی متر) به حداقل سطح شیب دار 24 فوتی نیاز دارد.

ارزیابی‌های محصول و آزمایش‌های مربوط به کاربران ویلچر این واقعیت را برجسته کرده‌اند که هیچ طرح سطح شیبدار همه نیازهای کاربران را برآورده نمی‌کند، اگرچه رمپ‌های ویلچر در طیف متنوعی از طرح‌ها و پیکربندی‌ها موجودند.

مواردی که هنگام طراحی رمپ باید در نظر داشته باشید
برخی از مشکلات رایج مرتبط با رمپ‌های دائمی عبارتند از شیب‌های بسیار تند یا ناهموار، شیب‌ها و فرودهای با حمایت نامناسب، فقدان نرده‌ها و موانع جانبی یا رمپ‌هایی که به ارتفاع خاصی می‌رسند.
مشکلات مربوط به رمپ‌های قابل حمل شامل طول بسیار کوتاه و شیب زیاد رمپ، رمپ‌های ناهموار که می‌تواند باعث ناپایداری شود، لنگر نادرست که می‌تواند باعث شود سطح شیب دار قابل حمل از سطح بالایی خود سر بخورد، چه کف ون، ایوان یا هر سکوی مرتفع دیگری باشد. .

در ساخت یا قرار دادن یک رمپ باید قدرت بالای بدن کاربر ویلچر دستی برای بالا بردن از شیب تندتر، فشار روی موتور اسکوتر یا ویلچر برقی در چنین شیب و پتانسیل واژگونی ناشی از فرود آمدن از شیب تندتر در نظر گرفته شود.

در بالای رمپ و جایی که سطح شیب دار با زمین برخورد می‌کند باید یک فرود هموار وجود داشته باشد. فرود می‌تواند یک سطح موجود مانند ایوان یا پیاده رو باشد و یا می‌تواند به عنوان بخشی از رمپ ساخته شود. فرودها باید حداقل به اندازه سطح شیب دار و 60 اینچ (152.4 سانتی متر) طول داشته باشند تا کل ویلچر را در خود جای دهد . اگر فرود در جلوی در است، باید فضای کافی برای باز کردن در را برای شما فراهم کند تا مشکلی بوجود نیاید.

منبع:
اطلاعاتی در مورد انواع رمپ

ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/%d8%a7%d8%b7%d9%84%d8%a7%d8%b9%d8%a7%d8%aa%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d9%85%d9%88%d8%b1%d8%af-%d8%b1%d9%85%d9%be-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86%d8%b1/

موانع سد راه کاربران ویلچر

ویلچر برای برخی افراد می‌تواند به معنای بلیط استقلال و آزادی باشد، اما محیط معمولی به ندرت به گونه‌ای تنظیم می‌شود که توسط افرادی که از ویلچر استفاده می‌کنند به راحتی قابل تردد و استفاده باشد.

فراتر از محیط ساخته شده، تعاملات اجتماعی می‌تواند فشار بیشتری را بر روی افرادی که به ویلچر به عنوان روش اصلی حرکت خود تکیه می‌کنند، وارد کند. این موانع اجتماعی و زیرساختی هر روز زندگی کاربران ویلچر را مختل و سخت تر می‌کند.

1. دست‌های کثیف و تاول:
ویلچرهای دستی به یک طریق نیرو می‌گیرند(حرکت می کنند): نیروی انسانی . اگر فردی که ویلچر دارد به تنهایی حرکت کند ، ممکن است با دست‌های کثیف و تاول‌ها دست و پنجه نرم کند. این می‌تواند زمانی که آنها نتوانند به راحتی دست های خود را بین سفرها ضد عفونی و تمیز کنند ، مشکل ساز باشد. دستکش های ویلچر برای برخی افراد میتواند گزینه‌ خوبی باشد.

2. رانندگان بی قرار بوق می‌زنند:
گاهی اوقات یک کاربر ویلچر باید در حالی که قسمتی از جاده را مسدود کرد‌ه است وارد یا خارج شود. این ممکن است برای سایر رانندگان آزاردهنده به نظر برسد، اما به احتمال زیاد به فردی که ویلچر دارد، گزینه بهتر دیگری برای دسترسی به خودروی خود داده نشده‌است. بوق زدن هرگز کمکی نمی‌کند. در واقع، بوق زدن می‌تواند طرفین را عصبی یا عصبانی‌تر کند.

3. نبود رمپ یا رمپ غیر قابل دسترس:
ساختمان‌هایی وجود دارند که فاقد رمپ هستند و این مسئله دسترسی کاربران ویلچر را به آن ساختمان، عملا غیر ممکن می‌کند. در برخی موارد، یک ساختمان یا منطقه دارای رمپ است، اما کاربران ویلچر پس از ورود متوجه می‌شوند که این رمپ دارای مشکلاتی است. این مسائل معمولاً شامل عرض سطح شیب دار، وجود چند پله در پایین یک سطح شیب دار، یا شیب سطح شیب دار است که برای ویلچرهای خودکششی بسیار تند است.

4. درهای باریک:
درها همیشه به اندازه کافی عریض ساخته نمی‌شوند که به صندلی‌های چرخدار فضای کافی برای عبور دهند، و برخی از ساختمان‌ها به اندازه کافی برای این درها بزرگ نیستند. حرکت درهایی که دارای لولاهای فنری هستند برای کاربران ویـلچر دشوارتر است زیرا به اندازه کافی باز نمی‌مانند. این می‌تواند لذت بردن از ساختمان‌های عمومی یا خصوصی را برای افرادی که از ویلچر استفاده می‌کنند بسیار دشوارتر کند.

5. جزئیات کوچک اما مهم:
آینه‌ها به ندرت ارتفاع مناسبی برای افرادی که از ویـلچر استفاده می‌کنند دارند. دستگیره‌های درب می‌توانند در ارتفاعی باشند که کار کردن با درب را برای افراد ویلچر دشوار کند. راهروهای باریک یا شلوغ برای فردی که از ویلچر استفاده می‌کند، چالش‌های غیر ضروری ایجاد می‌کند.

6. مسابقه آسانسور:
آسانسورها بازی را برای بسیاری از افراد مبتلا به مشکلات حرکتی تغییر دادند و امکان دسترسی به طبقات مختلف را بدون مشکل زیاد فراهم کردند . با این حال ، کاربران ویلچر اغلب برای سوار شدن به آسانسور با یک مسابقه یا ازدحام روبرو می‌شوند. و افرادی که از ویلچر استفاده می‌کنند ممکن است با غریبه‌ای روبرو شوند که فکر می‌کند افراد صندلی چرخدار باید آخرین بار سوار آسانسور شوند زیرا صندلی چرخدار بیشترین فضا را اشغال می‌کند.

7. نقاط پارکینگ رزرو شده:
بسیاری از پارکینگ‌ها دارای مکان‌های پارکینگ اختصاصی برای افراد دارای مشکلات حرکتی هستند، اما بسیاری از افراد دارای نفوذ از این مکان‌ها استفاده می‌کنند. این می‌تواند انجام فعالیت‌های روزمره زندگی را برای افرادی که از صندلی چرخدار استفاده می‌کنند دشوارتر کند. بسیاری از مقامات این موضوع تکراری را نادیده می‌گیرند.

8. موانع حمل و نقل عمومی:
افرادی که اغلب از وسایل حرکتی استفاده می‌کنند نمی‌توانند به وسایل حمل و نقل عمومی دسترسی داشته باشند. این می‌تواند به دلیل زیرساخت‌های اطراف، کمبود اطلاعات، یا دشواری سوار شدن یا پیاده شدن باشد. ایجاد حمل‌ونقل عمومی که به همه خدمات ارائه می‌دهد، نیازمند سطح بالایی از یکپارچگی و برنامه‌ریزی از ابتدا تا انتها است.

یکی از بزرگترین موانع برای استفاده کنندگان از ویلچر این است که با آنها به گونه‌ای رفتار شود که برای جامعه بزرگتر نامرئی هستند، چه در یک تعامل شخصی باشد که در آن یک غریبه ممکن است قبل از صحبت مستقیم با فرد به یک حس کلی‌ تر، با دوست یا عضو خانواده کاربر ویلچر صحبت کند. که در آن نیازهای افراد دارای وسایل کمک حرکتی در برنامه ریزی شهری در نظر گرفته نمی‌ شود.

منبع:

موانع رایج برای استفاده کنندگان ویلچر

ایران بهکار

https://iranbehkar.ir/8-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%b9-%d8%b1%d8%a7%db%8c%d8%ac-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d9%81%d8%a7%d8%af%d9%87-%da%a9%d9%86%d9%86%d8%af%da%af%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b2-%d9%88%db%8c%d9%84%da%86/